H αγάπη του αγίου Σιλουανού στην Παναγία

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Όταν η ψυχή κατέχεται από την αγάπη του Θεού, τότε, ω, πως είναι όλα ευχάριστα, αγαπημένα και χαρούμενα.

Αυτή η αγάπη όμως συνεπάγεται θλίψη· κι όσο βαθύτερη είναι η αγάπη, τόσο μεγαλύτερη είναι κι η θλίψη.

Η Θεοτόκος δεν αμάρτησε ποτέ, ούτε καν με το λογισμό, και δεν έχασε ποτέ τη Χάρη, αλλά κι Αυτή είχε μεγάλες θλίψεις. Όταν στεκόταν δίπλα στο Σταυρό, τότε ήταν η θλίψη Της απέραντη σαν τον ωκεανό κι οι πόνοι της ψυχής Της ήταν ασύγκριτα μεγαλύτεροι από τον πόνο του Αδάμ μετά την έξωση από τον Παράδεισο, γιατί κι η αγάπη Της ήταν ασύγκριτα μεγαλύτερη από την αγάπη του Αδάμ στον Παράδεισο.

Η Παναγία μάς οδηγεί στον Χριστό μας

† Αρχιμ. Γεώργιος Καψάνης

Οφείλουμε πάρα πολλά στην Παναγία μας, διότι είναι η πνευματική μας Μητέρα. Και όλοι γνωρίζουμε τι ιερό πρόσωπο είναι στη ζωή μας η μητέρα. Η σαρκική μας μητέρα είναι ένα πρόσωπο ιερό και άγιο, που όλοι το έχουμε ανάγκη στη ζωή μας. Και αυτοί που πεθαίνουν ενενήντα και εκατό χρονών αναζητούν ενίοτε τη μάνα τους. Και ας έχει πεθάνει η μάνα τους πριν εξήντα χρόνια ή και ας μη τη γνώρισαν ποτέ. Τόσο πολύ ο άνθρωπος νοιώθει την ανάγκη της μάνας του. Και αυτό είναι δώρο από τον Θεό. Την ευλογία από τον Θεό να έχει μία μητέρα, και όλοι να έχουμε μία μητέρα. Και μάλιστα όταν αυτή η μητέρα είναι και ευσεβής, η ευλογία είναι μεγαλύτερη. Αλλά κάθε μητέρα είναι πρόσωπο ιερό και άγιο για εμάς.

Έχουμε όμως και την ουράνια Μητέρα μας, την πνευματική μας Μητέρα, την Κυρία Θεοτόκο. Ώστε, και όταν έχουμε χάσει από τη ζωή αυτή τη φυσική μας μητέρα, ή και αν καμιά φορά και η φυσική μας μητέρα μάς έχει απογοητεύσει, διότι άνθρωπος είναι και αυτή, ή μας έχει στενοχωρήσει, έχουμε την πνευματική μας Μητέρα, που είναι μεγάλη παρηγοριά.

«Καί κλῖμαξ πρός οὐρανόν, ὁ τάφος γίνεται»...

Ἡ πάνσεπτη Κοίμηση τῆς Θεοτόκου καί ἡ θεία Μετάστασή της στόν Οὐρανό

Στά βιβλία τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ Κοίμηση τῆς Θεοτόκου, πού γιορτάζεται στίς 15 Αὐγούστου, σημειώνεται μ' αὐτά τά λόγια: «τῇ ιε´ τοῦ αὐτοῦ μηνός, μνήμη τῆς Πανσεβασμίας μεταστάσεως τῆς ὑπερενδόξου Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καί ἀειπαρθένου Μαρίας». Καί ἀναφέρεται στή συνέχεια τοῦ συναξαριοῦ ὅλη ἡ ὑπόθεση τῆς Μεταστάσεως τῆς Παναγίας, ὅπως μᾶς τήν διέσωσε ἡ πάντιμη Παράδοση, μιά πού τά Εὐαγγέλια δέν ἀναφέρουν τίποτε γιά τήν Κοίμηση τῆς Παναγίας.

Ἡ εὐλάβεια πρὸς τὴν Παναγία

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

– Πέστε μας, Γέροντα, κάτι γιὰ τὴν Παναγία.

– Τί νὰ σᾶς πῶ; Μὲ φέρνετε σὲ πολὺ δύσκολη θέση. Γιὰ νὰ μιλήση κανεὶς γιὰ τὴν Παναγία, πρέπει νὰ Τὴν ζήση.

– Γέροντα, καὶ τὸ ὄνομα τῆς Παναγίας ἔχει δύναμη πνευματική, ὅπως τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ;

– Ναί. Ὅποιος ἔχει πολλὴ εὐλάβεια στὴν Παναγία, ἀκούει τὸ ὄνομά Της καὶ ἀλλοιώνεται. Ἤ, ἂν τὸ βρῆ κάπου γραμμένο, τὸ ἀσπάζεται μὲ εὐλάβεια καὶ σκιρτάει ἡ καρδιά του. Μπορεῖ νὰ κάνη ὁλόκληρη Ἀκολουθία μὲ ἕναν συνεχῆ ἀσπασμὸ στὸ ὄνομα τῆς Παναγίας. Καὶ ὅταν προσκυνᾶ τὴν εἰκόνα Της, δὲν ἔχει τὴν αἴσθηση ὅτι εἶναι εἰκόνα, ἀλλὰ ὅτι εἶναι ἡ ἴδια ἡ Παναγία, καὶ πέφτει κάτω λειωμένος, διαλυμένος ἀπὸ τὴν ἀγάπη Της.

– Γέροντα, νὰ μᾶς λέγατε κάτι ἀπὸ τὸ προσκύνημά σας στὴν Παναγία τῆς Τήνου.

Γιατί τό πρόσωπο τῆς Παναγίας μᾶς εἶναι τόσο ἀγαπητό;

π. Γεώργιος Δορμπαράκης

Τί εἶναι ἐκεῖνο πού κάνει ὅλους τούς χριστιανούς, ἀκόμη καί τούς «ἀσχέτους» καί ἀπομακρυσμένους ἀπό τήν πίστη, νά θεωροῦν τήν Παναγία ὡς τό κατεξοχήν ἀγαπητό πρόσωπο, ἐκεῖνο πού νιώθουν ὅτι τούς τραβᾶ σάν μαγνήτης καί δέν θέλουν νά «ξεκολλήσουν» ἀπ’ αὐτό;

Ὄχι ἀσφαλῶς τό μεγαλεῖο της πού τήν κάνει νά ὑπέρκειται ὅλων τῶν ἄλλων ἁγίων, ἀκόμη δέ καί τῶν ἴδιων τῶν ἀγγέλων καί τῶν ἀρχαγγέλων - ἕνα τέτοιο μεγαλεῖο τό μόνο πού προκαλεῖ εἶναι ἴσως ὁ φόβος καί ἕνα δέος πού σέ τελική ἀνάλυση μᾶς κάνει νά κλίνουμε γόνυ, γιατί δέν μποροῦμε νά κάνουμε ἀλλιῶς· οὔτε ἐπίσης ἡ «παντοδυναμία» της, ἐκχωρημένη ἀπό τόν Υἱό καί Θεό της, πού βαίνει παράλληλα πρός τήν παραπάνω μεγαλειότητά της καί τό ἀποτέλεσμα στό ὁποῖο ὁδηγεῖ· αὐτό πού «ἔχει» ἡ Παναγία μας καί μᾶς τραβᾶ καί μᾶς ἕλκει εἶναι ἀκριβῶς αὐτό πού συνιστᾶ τήν ἁγιότητά της, δηλαδή ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ. Ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ πού καταλαμβάνει ὁλόκληρη τήν ὕπαρξή της – «Κεχαριτωμένη» ἄλλωστε τήν προσφωνεῖ ὁ ἀρχάγγελος Γαβριήλ – εἶναι ἡ ἑλκτική δύναμη πού στρέφει καί τόν πιό «δύστροπο» πρός αὐτήν καί τόν κάνει νά νιώθει ἄνετα μαζί της, σάν τό μικρό παιδί πού νιώθει ἄνετα πάντοτε μέ τή μάνα του.

Η παρουσία και προστασία των Αγίων στην ζωή μας!

Δημήτριος Παναγόπουλος

Κάποτε ήτανε ένας άπιστος που είχε μία γυναίκα πιστή. Η γυναίκα του μιλούσε για την πίστη, αλλά αυτός δεν την άκουγε. Μια μέρα κάνανε μερικές ελιές και δεν προλάβανε να τις μεταφέρουνε από το λιοστάσι στο σπίτι και τις άφησαν εκεί έξω.

Είπε ο σύζυγος:

– Μην τις αφήνουμε εδώ, θα μας τις κλέψουν.

– Θα τις φυλάξει ο Θεός, του είπε η γυναίκα του.

– Ποιός Θεός, εάν δεν τις φυλάξουμε εμείς; Ακούς εκεί… πιστεύεις σε Θεό.

Μην λιποψυχείτε, μη θλίβεστε και μην δειλιάζετε ...

 Αγίου  Νεκταρίου  Πενταπόλεως

Βάλσαμο στην ψυχή είναι τα λόγια του Αγίου Νεκταρίου και τόσο επίκαιρα. Μην λιποψυχείτε, μη θλίβεστε και μην δειλιάζετε...

Οι πειρασμοί παραχωρούνται για να φανερωθούν τα κρυμμένα πάθη, να καταπολεμηθούν κι έτσι να θεραπευθεί η ψυχή. 

 Είναι και αυτοί δείγμα του θείου ελέους. Γι' αυτό εμπιστεύσου στον Θεό και ζήτησε τη βοήθειά Του, ώστε να σε δυναμώσει στον αγώνα σου. Η ελπίδα στον Θεό δεν οδηγεί ποτέ στην απελπισία. Οι πειρασμοί φέρνουν ταπεινοφροσύνη.

Ο Θεός ξέρει την αντοχή του καθενός μας και παραχωρεί τους πειρασμούς κατά το μέτρο των δυνάμεών μας. Να φροντίζουμε όμως κι εμείς να είμαστε άγρυπνοι και προσεκτικοί, για να μη βάλουμε μόνοι μας τον εαυτό μας σε πειρασμό.

Εμπιστευθείτε στον Θεό τον Αγαθό, τον Ισχυρό, τον Ζώντα, και Αυτός θα σας οδηγήσει στην ανάπαυση.

Πέντε λέξεις φτάνουν

 

Μιά ἀπό τίς σύγχρονες φωτεινές μορφές πού ἐποίμαναν τόν λαό τῆς Θεσσαλονίκης (καί ὄχι μόνο) εἶναι ὁ μακαριστός π. Συμεών Κραγιόπουλος. Ὡς ἔμπειρος πνευματικός πάντοτε τόνιζε τή σημασία τῆς αὐτομεμψίας κατά τήν ἐξομολόγηση. Οὐσιαστικά ἐπανελάμβανε τά λόγια τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ: «Ὅταν ἐξομολογεῖσαι, μή ρίχνεις τήν ἀφορμή σέ κάποιον ἄλλο ὅτι τάχα ἐκεῖνος σέ παρακίνησε, οὔτε νά προφασιστεῖς ὅτι σέ παρέσυρε ὁ διάβολος, ἀλλά νά κατηγορεῖς τοῦ λόγου σου καί νά λές ὅτι “σέ ὅλα φταίει τό κακό μου τό κεφάλι“»!

Ὁ π. Συμεών, μιλώντας πιό ἀναλυτικά, εἶπε κάποτε: «Πολλοί, ὅταν πηγαίνουν νά ἐξομολογηθοῦν, προσπαθοῦν νά δικαιολογοῦν τόν ἑαυτό τους. Γιά παράδειγμα, ἀντί νά πεῖ κάποιος ὅτι - ἄσχετα πῶς τοῦ φέρθηκαν οἱ ἄλλοι στό σπίτι - αὐτός θύμωσε, ξέσπασε καί εἶπε καί λόγια, ἐκεῖνος γιά νά πεῖ αὐτές τίς πέντε λέξεις, λέει ὁλόκληρη ἱστορία: “Ἑτοιμαστήκαμε ἀπό τό βράδυ καί ἦταν ὅλα καλά. Ξυπνήσαμε τό πρωί καί πήγαμε ἐκδρομή καί ἦταν ὅλα καλά, ἀλλά πρός τό τέλος τῆς ἐκδρομῆς, ξέσπασε μιά φασαρία...“. Ἔλεος! Αὐτό δέν εἶναι ἐξομολόγηση! Μπορεῖ, ἄς ποῦμε, κάποια μητέρα νά πεῖ: “Λόγῳ τοῦ ὅτι δέν φέρονται καλά τά παιδιά, νευριάζω καί δέν ἐκφράζομαι καλά“. Νομίζει ὅτι τάχα παραδέχεται τήν ἁμαρτία της ἀλλά σέ τελευταία ἀνάλυση λέει ὅτι φταῖνε τά παιδιά καί ὄχι ἡ ἴδια.

Συγχωρείς τους άλλους ;

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

Αν σου πω, νήστεψε, πολλές φορές μου προβάλλεις ως δικαιολογία την ασθένεια του σώματος.

Αν σου πω, δώσε στους φτωχούς, μου λες ότι είσαι φτωχός και έχεις να αναθρέψεις παιδιά.

Αν σου πω, να έρχεσαι τακτικά στις Συνάξεις της Εκκλησίας, μου λες, έχω διάφορες μέριμνες.

Αν σου πω, πρόσεχε αυτά που λέγονται στην Εκκλησία και κατανόησε το βάθος των λόγων του Θεού, μου προβάλλεις ως δικαιολογία την έλλειψη μορφώσεως.

Αν σου πω, φρόντισε να βοηθήσεις ψυχικά τον αδελφό σου, μου λες ότι δεν υπακούει όταν τον συμβουλεύω, αφού πολλές φορές του μίλησα και περιφρόνησε τα λόγια μου.

''Μία προειδοποίηση στον κόσμο ολόκληρο...''

Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

 

Γιατί μερικοί άνθρωποι περιφέρονται τόσο άσκοπα και κάνουν τόσο αδιάφορα πράγματα; 

Επειδή δεν είναι βέβαιοι για το σκοπό της ζωής τους, για τον προορισμό τού επίγειου ταξιδιού τους. Γιατί μερικοί άνθρωποι υπερ­φορτώνονται με άσκοπες υποχρεώσεις, προβαίνουν σε υπερβολικές ενέργειες, σε σημείο που να μην μπορούν να κινούνται ελεύθερα κάτω από τέτοιο βάρος υποχρεώσεων;

Επειδή δε γνωρίζουν το ένα πράγμα, «ού εστι χρεία».

Μόνο ένα πράγμα μας χρειάζεται: η Βασιλεία του Θεού. 

Ο θαυματουργός Χριστός προσπάθησε να στρέψει τα μάτια και την προσοχή όλων των ανθρώπων προς αυτόν τον προορισμό. Όποιος σκέφτεται έτσι, έχει ένα μόνο στόχο: τον Θεό. Ένα αίσθημα: την αγάπη. Μία νοσταλγία: να πλησιάσει τον Θεό. 

O άθεος Αμερικάνος και ο θησαυρός...

 

Κάποια μέρα παρουσιάστηκε ένας Αμερικάνος στον Όσιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη και του είπε ότι είχε καταλήξει στο συμπέρασμα, ότι δεν υπάρχει Θεός. Ο Όσιος Πορφύριος δεν αντέδρασε, απλά του είπε:

"Πρόσφατα αγόρασες ένα κτήμα στην Καλιφόρνια. Τώρα που θα επιστρέψεις στην πατρίδα σου, πήγαινε στην ανατολική πλευρά του κτήματος, εκεί που είναι η βρύση, σκάψε σε βάθος 1-1,5 μέτρο και θα βρεις ισπανικά χρυσά νομίσματα και έναν αμφορέα. Πήγαινε, κάνε αυτό που σου είπα και έλα μετά να συζητήσουμε, για το εάν υπάρχει Θεός".