Χρίστου Φωτοπούλου - φοιτητής Θεολογίας
Περπατώντας στους δρόμους της πόλεώς
μας τις τελευταίες ημέρες, παρατηρεί κανείς ότι την έχουν προετοιμάσει με
πολύχρωμους στολισμούς να υποδεχθεί το καρναβάλι της. Μεταξύ των στολιδιών
υπάρχουν και τα υπερμεγέθη «αγάλματα» του καρναβαλιού. Φιγούρες
ντυμένες με πολύχρωμες στολές, ανάστατα μαλλιά, περίεργα καπέλα και ένα
τεράστιο χαμόγελο, το οποίο έχουν πάντα όταν σε κοιτούν κατά πρόσωπο.
Και αναρωτιέται κανείς, ο κόσμος που
περπατά για να πάει στις δουλειές του, η σε τυχόν άλλες υποχρεώσεις του, είναι
αναγκασμένος να βλέπει αυτές τις φιγούρες;
Το μακάβριο είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι πεινούν, διψούν, δεν έχουν σπίτι, δεν έχουν χρήματα, δεν έχουν ούτε καν έστω ένα στήριγμα για να στηριχθούν, υποχρεώνονται να βλέπουν αυτές τις φιγούρες και ευλόγως μπορούμε να ερωτήσουμε, με ποιόν γελούν; Με τον πόνο μας, με την δυστυχία μας; Με την απελπισία μας; Με την φτώχεια μας, η μήπως επειδή εμείς οι ίδιοι τις αναδείξαμε;
Από τη ζωή μας αφαιρέσαμε την παρουσία του Θεού και εντάξαμε την παρουσία του καρναβαλιού.



















