Πνευματικές δοκιμασίες

 Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου

Η οδός του χριστιανού σε γενικές γραμμές είναι τέτοιας λογής. Στην αρχή ο άνθρωπος προσελκύεται από τον Θεό με τη δωρεά της χάρης, κι όταν έχει πια προσελκυσθεί, τότε αρχίζει μακρά περίοδος δοκιμασίας. Δοκιμάζεται η ελευθερία του ανθρώπου και η εμπιστοσύνη του στον Θεό, και δοκιμάζεται «σκληρά». 

Στην αρχή οι αιτήσεις προς τον Θεό, μικρές και μεγάλες, ακόμη και οι παρακλήσεις πού μόλις εκφράζονται, εκπληρώνονται συνήθως με γρήγορο και θαυμαστό τρόπο από τον Θεό. Όταν όμως έλθει η περίοδος της δοκιμασίας, τότε όλα αλλάζουν και σαν να κλείνεται ο ουρανός και να γίνεται κουφός σ' όλες τις δεήσεις. Για τον θερμό χριστιανό όλα στη ζωή του γίνονται δύσκολα.

«Η ελπίδα είναι εκείνη που δίνει χαρά και ειρήνη στην καρδιά»

 Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ

Αλλοίμονό μας αν, φροντίζοντας υπερβολικά για τον εαυτό μας, δεν επιρρίπτουμε την μέριμνά μας και την ελπίδα μας στον Θεό, ο οποίος φροντίζει για μας!

Αν δεν ομολογούμε ότι οφείλουμε σ’ Εκείνον τα αγαθά που χρησιμοποιούμε στην παρούσα ζωή, πως μπορούμε να προσδοκούμε από Αυτόν τα αγαθά που μας υποσχέθηκε στην μέλλουσα ζωή; Ας μην είμαστε ολιγόπιστοι, αλλά καλύτερα ας ζητούμε «πρώτον την βασιλείαν του Θεού και ταύτα πάντα προστεθήσεται ημίν» σύμφωνα με τον λόγο του Σωτήρα μας (Ματθ. στ΄ 33).

Όσοι έχουν σταθερή ελπίδα προς τον Θεό πλησιάζουν κοντά Του και φωτίζονται με τη λάμψη του αιωνίου φωτός.

Όταν βρεις τον Χριστό, σου αρκεί, δεν θέλεις τίποτε άλλο, ησυχάζεις. Γίνεσαι άλλος άνθρωπος…

 

“Όταν βρεις τον Χριστό, σου αρκεί, δεν θέλεις τίποτε άλλο, ησυχάζεις. Γίνεσαι άλλος άνθρωπος. Ζεις παντού, όπου υπάρχει ο Χριστός.

Ζεις στα άστρα, στο άπειρο, στον ουρανό με τους αγγέλους, με τους αγίους, στη γη με τους ανθρώπους, με τα φυτά, με τα ζώα, με όλους, με όλα.

Όπου υπάρχει η αγάπη στον Χριστό, εξαφανίζεται η μοναξιά. Είσαι ειρηνικός, χαρούμενος, γεμάτος. Ούτε μελαγχολία, ούτε αρρώστια, ούτε πίεση, ούτε άγχος, ούτε κατήφεια, ούτε κόλαση.

Ο δίκαιος ανταμείβεται και σ’ ετούτη τη ζωή

  Άγιος  Παΐσιος ο Αγιορείτης

Έχω δει ψυχές που αδικήθηκαν, αλλά υπέμειναν την αδικία με καλούς λογισμούς και τους έλουσε η Χάρις σ’ αυτήν την ζωή.

Πριν από πολλά χρόνια με είχε επισκεφθή ένας ευλαβής Χριστιανός, απλός και καλοκάγαθος, και με παρακάλεσε να ευχηθώ να φωτίση ο Χριστός τα παιδιά του, όταν ενηλικιωθούν, να μην γογγύσουν κατά των συγγενών για την μεγάλη αδικία που τους είχαν κάνει, και μου διηγήθηκε την υπόθεση.

Όπως είδα, ο άνθρωπος αυτός ήταν πραγματικά άνθρωπος του Θεού. Ήταν ο μεγαλύτερος αδερφός από πέντε παιδιά της οικογενείας του και μετά τον αιφνίδιο θάνατο του πατέρα τους συμπαραστάθηκε σαν καλός πατέρας στα αδέρφια.

Εργάσθηκε σκληρά, απέκτησε και άλλη περιουσία, κτήματα κ.λπ. και αποκατέστησε τις δυο αδερφές τους. Παντρεύτηκαν και τα μικρότερα αδέρφια του, πήραν όλα τα καλά κτήματα, ελαιώνες κ.λπ. Και σ’ αυτόν άφησαν τα άχρηστα, τα άγονα, κάτι αμμουδιές.

Στο τέλος παντρεύτηκε και αυτός και απέκτησε τρία παιδάκια. Ήταν ηλικιωμένος φυσικά και σκεφτόταν τα παιδιά του, όταν μεγαλώσουν, μήπως καταλάβουν την αδικία και γογγύσουν. Μου έλεγε:

«Εγώ δεν στενοχωριέμαι για την αδικία, γιατί διαβάζω το Ψαλτήρι. Ένα Κάθισμα το απόγευμα και δυο Καθίσματα πριν ξημερώση. Σχεδόν το έμαθα απ’ έξω το Ψαλτήρι. Κανένας Ψαλμός δεν λέει ότι οι άδικοι έκαναν προκοπή. Ενώ τους δικαίους τους σκέφτεται ο Θεός. Εγώ, Πάτερ μου, δεν λυπάμαι τα κτήματα που έχασα, αλλά λυπάμαι τα αδέρφια μου που χάνουν την ψυχή τους.»

Με το καλό και με την αγάπην μπορείς να κάμεις πολλούς να ημερέψουν

Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού

«Ο θυμός καθ’ εαυτόν είναι φυσικός. Όπως τα νεύρα στο σώμα. Είναι και αυτός νεύρον ψυχής και οφείλει να τον μεταχειρίζεται ο καθείς εναντίον των δαιμόνων, ανθρώπων αιρετικών, και παντός κωλύοντος από την όδόν του Θεού. 

Εάν δε θυμώνεις κατά των ομοψύχων αδελφών ή, εκτός εαυτού γενόμενος, χαλάς τα έργα των χειρών σου, γίνωσκε ότι κενοδοξίαν νοσείς και κάμνεις παράχρησιν του νεύρου της ψυχής. Απαλλάττεσαι δε διά της αγάπης προς πάντας και αληθούς ταπεινώσεως.

Διά τούτο όταν σοι έλθει θυμός κλείσε το στόμα σου δυνατά και μη ομιλήσεις εις τον υβρίζοντα ή ατιμάζοντα ή ελέγχοντα ή πολυειδώς σε πειράζοντα άνευ λόγου.

Είναι ποτέ δυνατόν να νικήσεις τους στρατιώτες του Χριστού;

Θαύμα στον Καύκασο το 1960...

Διηγείται ο Miroslav Manyuk 

"Το 1960, υπό την διοίκηση του Ν. Χρουστσόφ, με τα όργανα της KGB και με τη βοήθεια του στρατού, περιπολούσαμε συστηματικά τα βουνά του Καυκάσου - για να συλλάβουμε όσους μοναχούς και ερημίτες κρύβονταν εκεί.

Ήμουν αξιωματικός του στρατού, είχα ταυτότητα του κόμματος και ήμουν επικεφαλής ενός μεγάλου σμήνους ελικοπτέρων με εμπειρία ειδικών πτήσεων πάνω από βουνά. Μου ανετέθη να παρακολουθήσω με την ομάδα μου των ελικοπτέρων κάποιους μοναχούς.

Ένδεκα μοναχοί, ρασοφόροι ανέβαιναν στο βουνό. Ένα στρατιωτικό τζιπ με στρατιώτες τους κατεδίωκε ακολουθώντας τις δικές μου οδηγίες. Εποπτεύοντας την κατάσταση, είπα στον ασύρματο:

- "Στη γη! Είμαι στον αέρα! Οι μοναχοί κινούνται προς την κορυφή του βουνού". Στερέωσα αργά το χέρι μου στον μοχλό και πίεσα προς τα κάτω. Η κορυφή του βουνού είναι απότομη. Αφού φθάσουν, δεν θα έχουν πουθενά να πάνε. Εκεί θα τους παγιδεύσουμε.

Ας οπλιστούμε με πνευματικό θάρρος μπροστά στα μεγάλα γεγονότα πού λαμβάνουν χώρα σύμφωνα με τη θεία πρόνοια

Άγιος Ανδρόνικος

Όταν τον Ιούλιο του 1914 ξέσπασε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, ο επίσκοπος Ανδρόνικος προσπάθησε να διαγνώσει τα αίτιά του και να προβλέψει τις συνέπειές του. Έγραφε τότε σε σχετική εγκύκλιό του προς το πλήρωμα της τοπικής Εκκλησίας:

«Οι σύγχρονοι πόλεμοι με τα τέλεια πολεμικά μέσα, πού κατέχουν οι λαοί, είναι φοβεροί. Πολύ πιο φοβερός είναι ένας τόσο μεγάλος πόλεμος. Για μας πάντως, είναι ιερός, επειδή καλούμαστε να υπερασπιστούμε την ορθόδοξη πίστη και την εθνική μας ταυτότητα. Μεγάλη είναι, βέβαια, η σημασία του και για τους άλλους λαούς, καθώς χαράζει μια βαθιά διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον. Όταν τελειώσει αυτός ο πόλεμος, ο χάρτης της Ευρώπης θα έχει αλλάξει ριζικά. Αυθόρμητα σκέφτεται κανείς ότι πρόκειται για πόλεμο αποκαλυπτικό, έναν από τους πολέμους πού θα προηγηθούν της δευτέρας παρουσίας του Κυρίου, όπως ο Ίδιος προείπε: “Το ένα έθνος θα ξεσηκωθεί εναντίον του άλλου και το ένα βασίλειο εναντίον του άλλου θα έρθουν πείνα, αρρώστιες και σεισμοί σε διάφορα μέρη” (Ματθ. 24:7).

Σοφές νουθεσίες

 Άγιος Αμφιλόχιος Πάτμου

Να ζήσετε βίο ειρηνικό και άγιο, να κρατήσετε τις γραμμές των πατέρων σας, να ζήσετε τον χριστιανικό και ελληνικό βίο.

Ανδρίζεσθε και κραταιούσθε, για να μην έλθετε εις πειρασμόν. Μη δίνετε σημασία στον κόσμο. Ο κόσμος εξαρχής και τους Αποστόλους και όλους τους Αγίους τους έπιασε για τρελούς «…και εμέ εδίωξαν και υμάς διώξουσιν». Να έχουμε την ομόνοια και την ειρήνη. Αυτά ευλογεί ο Θεός.

«Ημών το πολίτευμα εν ουρανοίς υπάρχει». Εδώ ψευτοζούμε, λοιπόν να μη στεναχωριόμαστε ό,τι και να μας συμβεί.

Ησυχία: Ένας άλλος τρόπος ζωής

 

Ζούμε όλοι σε εντατικούς ρυθμούς ζωής. Ποικίλα τα εξωτερικά ερεθίσματα και οι αφορμές που μας περισπούν. Μας ελκύουν το ενδιαφέρον. Αφιερώνουμε χρόνο. Γεμίζουμε με άγχος και εσωτερική ένταση.

Είναι τόση και τέτοια η καθημερινή ειδησεογραφία και τόσες και τέτοιες οι δήθεν ανάγκες της εποχής μας που για τους πολλούς είναι άπιαστο όνειρο η ησυχία, η ηρεμία και η μόνωση.

Κάθε μέρα είναι ένα Δώρο. Να το ανοίγεις. Μην το πετάς!

 

Να κοιμάσαι νωρίς. Η μέρα ξεκινάει από το βράδυ. Πριν πας για ύπνο να έχεις οργανώσει την επόμενη μέρα. Με χαρτί και μολύβι. Μην την αφήνεις να φέρει ο,τι να’ ναι.

Οι μέρες γίνονται μήνες και οι μήνες γίνονται χρόνια. Μια φορά ζεις. Τίμα την. Να έχεις τετράδιο με στόχους. Να το τηρείς ευλαβικά. Να τους σκαλίζεις και να τους ξαναγράφεις.

Αυτοί είναι ο μπούσουλας της ζωής σου. Γενικά να γράφεις. Σου κάνει καλό. Αλαφραίνει την ψυχή σου. Να ξυπνάς νωρίς. Πολύ νωρίς. Εάν το μυαλό σου θέλει να χουζουρέψει να μην το ακούς. Να μάθεις να μη διαπραγματεύεσαι με το μυαλό σου. Να περνάει το δικό σου.

Οκνηρία στα πνευματικά έργα

 Άγιος Δημήτριος του Ροστώφ

Φύλαξε την ψυχή σου από τη φοβερή παραλυσία, πού οι Πατέρες ονομάζουν ακηδία. Την οκνηρία δηλαδή στα πνευματικά έργα.

Να θυμάσαι πάντοτε τα λόγια του απόστολου πού μας συμβουλεύει να είμαστε “τη σπουδή μη οκνηροί, τω πνεύματι ζέοντες, τω Κυρίω δουλεύοντες” (Ρωμ. 12. 11).

Μην είσαι ράθυμος και χλιαρός, για να μην ακούσης κάποτε τα λόγια: “Ούτως ότι χλιαρός ει, και ούτε ζεστός ούτε ψυχρός, μέλλω σε εμέσαι εκ του στόματος μου” (Άποκ. 3. 16). Αγωνίζου, άγρυπνα, νήφε, μη χάνης μάταια τον χρόνο της ζωής σου, τον χρόνο πού σου δόθηκε για την καλλιέργεια της ψυχής και την άποκτησι των αιωνίων αγαθών. Φρόντιζε να μην πέραση ούτε μια μέρα σου αργή από πνευματικά έργα. Ο χρόνος πού περνά δεν γυρίζει πίσω.

Τι αρμόζει να κάνει ο Χριστιανός για να αποφεύγει όσο μπορεί την αμαρτία

 Στάρετς Βαρνάβας

“Να τρως με όρεξη, αλλά να θυμάσαι ότι η σάρκα σου θα είναι η λεία των σκουληκιών.

Να κοιμάσαι σε πλούσιο κρεβάτι, αλλά να θυμάσαι και τις σκληρές σανίδες του φέρετρού σου.

Πρέπει να αποφεύγει κανείς όλες τις αφορμές για την αμαρτία, όλους τους χώρους, τα πρόσωπα, τα πράγματα που μπορούν να είναι για σας απ’ τον πειρασμό και να σας επιβάλλουν αμαρτωλές επιθυμίες.

Να θυμάσαι πάντα τα τελευταία σου: τον θάνατο, την κρίση, την ανάσταση, τη ζωή του μέλλοντος αιώνος.

Μέ τή σιωπή, τήν ἀνοχή καί τήν προσευχή, ὠφελοῦμε τόν ἄλλον μυστικά

Όταν βλέπουμε τους συνανθρώπους μας να μην αγαπούν τον Θεό, στενοχωρούμαστε. Με τη στενοχώρια δεν κάνουμε απολύτως τίποτα. Ούτε και με τις υποδείξεις.

Ούτε αυτό είναι σωστό. Υπάρχει ένα μυστικό· αν το καταλάβουμε, θα βοηθήσομε.

Το μυστικό είναι η προσευχή μας, η αφοσίωσή μας στον Θεό, ώστε να ενεργήσει η χάρις Του. Εμείς, με την αγάπη μας, με τη λαχτάρα μας στην αγάπη του Θεού, θα προσελκύσουμε την χάρη, ώστε να περιλούσει τους άλλους, που είναι πλησίον μας, να τους ξυπνήσει, να τους διεγείρει προς το θείο έρωτα.

Δέν ἀρκεῖ νά εἴμαστε «καλοί» ἄνθρωποι

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ

Λοιπόν. Σημασία δέν ἔχει, τί λέει ὁ καθένας, ἀλλά τί λέει ὁ Χριστός καί ἡ Ἐκκλησία.

Χριστιανοί! Προσέξτε! Κάνετε ὡραῖες σκέψεις καί συλλογισμούς! Ἀλλά χωρίς νά ξέρετε, τί εἶναι ἡ σωτηρία· γιατί εἶναι ἀπαραίτητη ἡ σωτηρία· καί γιατί ἡ μόνη ὁδός πρός τόν Θεό καί τήν σωτηρία εἶναι ὁ Χριστός· μόνο ὁ Χριστός!

Αγώνας μέσα στην οικογένεια

 

Πολύ μιλούσε ο στάρετς για τον σταυρό της οικογένειας, για το πώς θα βρεις στο σπίτι σου τη σωτηρία, μέσα στο συνηθισμένο περιβάλλον του σπιτιού.

Έλεγε πως ο εχθρός σε μας τους πιστούς, ιδιαίτερα δυνατά επιτίθεται με τη διατάραξη της ειρήνης. Στους ζηλωτές της ευσέβειας, όχι σπάνια, συμβαίνει να δοκιμάσουν από τους οικείους τους δυνατή αντιπάθεια και εχθρότητα εξαιτίας της ευσέβειάς τους, αν και αυτοί που τους εχθρεύονται δεν δείχνουν ότι γίνονται εχθροί τους λόγω της ευσέβειάς τους. Εδώ πρέπει να δείξετε υπομονή.

Ποιος είναι ο λόγος που σήμερα αυξήθηκε τόσο πολύ η αμαρτία;

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

Σας πληροφορώ, αδελφοί μου, ότι αν όλοι συνεργούμε στη σωτηρία των αδελφών μας, με βεβαιότητα γρήγορα πρόκειται να διορθωθούν οι κακοί, και να ελευθερωθούν οι πολιτείες μας από τα κακά και τις αμαρτίες.

Διότι, αν ένας μόνο άνθρωπος, που έχει ζήλο θεϊκό στην καρδιά του και αγάπη αδελφική, μπορεί να διορθώσει έναν ολόκληρο λαό, πόσο μάλλον μπορεί να διορθώσει τους αμαρτωλούς τόσο και τόσο πλήθος Χριστιανών, αρκεί μόνο να θελήσουν να αποκτήσουν ζήλο και αδελφική αγάπη στην ψυχή τους;

Αλήθεια! όλη η αιτία της απώλειας των σημερινών αμαρτωλών, και όλη η αιτία, για την οποία σήμερα αυξήθηκε τόσο και βασίλεψε η αμαρτία και ο διάβολος στον κόσμο, δεν είναι άλλη παρά εμείς. Διότι βλέποντας τους αδελφούς μας να αμαρτάνουν φανερά και να κάνουν τόσες κακίες, δεν επιμελούμαστε να πάμε όλοι να τους διορθώσουμε πότε με αδελφικές συμβουλές, και πότε με ελέγχους επιπληκτικούς. Αλλά άλλος άλλην πρόφασιν προφασιζόμενος, όλοι με μιας σιωπούμε, ησυχάζουμε και αφήνουμε τον καθένα να κάνει εκείνα τα κακά, που θέλει και βούλεται. Αυτό το βεβαιώνει ο Χρυσόστομος Ιωάννης λέγοντας:

Γιατὶ ὁ Πέτρος ἀρνήθηκε τὸν Χριστό;

  Γέρων Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής

Ἐρωτηση: Γέροντα, μᾶς μιλήσατε προηγουμένως γιά τό ἀτελές τοῦ Ἀπ. Πέτρου, πρό τῆς Πεντηκοστῆς. Λόγω τῆς ἀτέλειάς του ἀρνήθηκε τόν Κύριό μας;

Ἀπαντηση: Τό θέμα τῆς ἀρνήσεως τοῦ Πέτρου, κατά τίς κρίσεις τῶν Πατέρων, εἶναι οἰκονομία. Διότι δέν ἦτο δυνατό ὁ Πέτρος, ὁ ὁποῖος εἰς ὅλη τήν περίοδο ποὺ ἦταν μαζί μέ τόν Χριστό καί ἔδειξε τόσο ζῆλο καί τόση ταπεινοφροσύνη, νά πέση σέ τόσο μεγάλο λάθος, νά ἀρνηθῆ τρεῖς φορές τόν Δεσπότη Χριστό. Δέν εἶναι λογικό αὐτό. Θυμηθεῖτε τήν ὁμολογία τοῦ Πέτρου!

Οι δοκιμασίες είναι μεγαλύτερες για τους πιστούς...

 Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

"Όλοι όσοι θέλουν να ζουν ευσεβώς, θα διωχθούν" (Β΄ Τιμ. 3/γ: 12) είπε ο απόστολος Παύλος.

Αυτό το "όλοι", δεν είναι τυχαίο. Ακόμα και ο Ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός, διώχθηκε: "Καταφρονημένος και απορριμμένος από τους ανθρώπους· άνθρωπος θλίψεων και δόκιμος ασθένειας· και σαν άνθρωπος από τον οποίο κάποιος αποστρέφει το πρόσωπο, καταφρονήθηκε, και τον θεωρήσαμε σαν ένα τίποτα" (Ησαίας 53/νγ: 3). 

Και το ίδιο είπε ότι θα συνέβαινε στους ακολούθους Του: "Να θυμάστε τον λόγο, που εγώ σας είπα: Δεν υπάρχει δούλος μεγαλύτερος από τον κύριό του. Αν εμένα δίωξαν, θα διώξουν και σας· αν φύλαξαν τον λόγο μου, θα φυλάξουν και τον δικό σας" (Ιωάννης 15/ιε: 20). 

Και όχι μόνο από διωγμούς θα έπασχαν οι πιστοί, αλλά από κάθε είδους θλίψη: "Μέσα στον κόσμο θα έχετε θλίψη· αλλά, να έχετε θάρρος· εγώ νίκησα τον κόσμο" (Ιωάννης 16/ις: 33).

Η αδιάλειπτη προσευχή

(†) Αρχιμανδρίτης Σεραφείμ Δημόπουλος

Ο Θεός παρακαλεί τον Μωυσή: «έασόν με και εκθλίψω αυτούς». Γιατί τον παρακαλεί να τον αφήσει; Διότι ο Μωυσής ύψωνε τα χέρια του σε προσευχή στον Θεό και του έλεγε: «Εάν, Θεέ μου, κάποτε αποφασίσεις να καταστρέψεις αυτόν τον λαό, πρώτον κατάστρεψε εμένα». Και αυτή του η προσευχή έδενε τα χέρια του Θεού.

Υπάρχει ένας αστραφτερός άγγελος, ο Ραφαήλ, του οποίου έργο είναι να παραλαμβάνει, να περισυλλέγει από τη γη τις προσευχές των αγίων και ως ευώδες θυμίαμα να τις αναφέρει στους ουρανούς και να τις εναποθέτει στον πύρινο θρόνο του Θεού. Ο Θεός οσφραίνεται την ευωδία των προσευχών, ευαρεστείται και στέλνει στους ανθρώπους ευλογίες, χάριτες και κάθε αγαθό.

«Προσευχή είναι πίστεως ενέργεια, ενεργουμένη αγάπη, χριστιανισμού σημείον και χριστιανισμού βεβαίωσις», κατά τον Γρηγόριο τον Σιναΐτη.

«Μόνο όσοι προσεύχονται καρδιακά έχουν την ελευθερία του πνεύματος…»

Αγίου Σωφρονίου του Έσσεξ 

«Σας προσκαλώ σε υπομονή, σε προσεκτική κατάσταση προσευχής με την ακατάπαυστη αναζήτηση του θελήματος του Θεού. Είθε να μας βοηθήσει ο Κύριος με το Πνεύμα το Άγιο να παραμείνουμε στο φως των εντολών Του. Και πάλι, προσκαλώντας σας σε όλα αυτά, θα σας παρακαλέσω να θυμάστε όλα τα θαύματα της Πρόνοιας του Θεού, η οποία μακροθύμησε απέναντι μας ως τώρα.

Η εποχή μας είναι αβάσταχτη. Δεν είμαι αλάθητος, μπορεί να σφάλλω σε κάθε βήμα, και πράγματι σφάλλω. Ωστόσο, θα σας πω ότι μου έρχεται συχνά η σκέψη πως φτάσαμε σε «αποκαλυπτικούς καιρούς».

Θα ‘ρθει εποχή που θα κατασκευαστούν μηχανές οι οποίες θα ελέγχουν τον τρόπο σκέψης των ανθρώπων…

Εκείνη την εποχή μόνο όσοι κατέβασαν τον νου τους στην καρδιά θα μείνουν ανεπηρέαστοι από αυτή την δικτατορία…

ΟΜΙΛΙΑ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΙΕΡΟΥ ΚΟΙΝΟΒΙΟΥ ΟΣΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ 24 - 06 - 2023

 

Ο Χριστός μπορεί να μετατρέψει τη δυστυχία σε μελωδικό δοξολογητικό τραγούδι!

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης

Καρφιά και μαχαίρια είναι της ζωής οι θλίψεις. Μαχαίρια και καρφιά, που σχίζουν ανελέητα και τρυπούν τις καρδιές. Τις πυρακτώνουν και τις παραλύουν εξουθενωτικά.

Το μόνο που απομένει σε τούτες τις στιγμές είναι η κραυγή, που σαν παράπονο ικεσίας απευθύνεται στο Θεό· «Ελέησόν με Κύριε… η ψυχή μου εταράχθη σφόδρα… εκοπίασα εν τω στεναγμώ μου… εγεννήθη η καρδία μου ωσεί κηρός τηκόμενος… Ελέησόν με Κύριε, ότι θλίβομαι… εξέλιπεν εν οδύνη η ζωή μου και τα έτη μου εν στεναγμοίς… επελήσθην ωσεί νεκρός… εγεννήθη τα δάκρυα μου εμοί άρτος ημέρας και νυκτός… ινατί περίλυπος ει η ψυχή μου και ινατί συνταράσσεις με;» (Ψαλμοί).

Ο άνθρωπος είναι ο βασιλιάς της δημιουργίας, αλλά το στεφάνι του είναι πλεγμένο από αγκάθια. Η πορεία του είναι άλλοτε τραγούδι και συμφωνία χαράς κι άλλοτε, τις περισσότερες φορές, ένα θλιβερό και ασταμάτητο πένθιμο εμβατήριο.

Ένας ανάμεσα σε χιλιάδες

Αλέξης Αλεξάνδρου

"Με το ν' ανήκεις στη μειοψηφία, ακόμα και στη μειοψηφία του ενός, δεν σημαίνει πως είσαι τρελός."*

Θυμήθηκα τα πιο πάνω λόγια που διάβασα, σήμερα που γιορτάζει ένας πολύ μεγάλος άγιος των ημερών μας, ο άγιος Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός και ομολογητής. Ο άγιος αυτός έζησε την εποχή της Σοβιετικής Ένωσης, την εποχή της αθεΐας και των σύγχρονων διωγμών. Όταν όλος ο κόσμος έσκυβε το κεφάλι μπροστά στον τρόμο, την καταπίεση, την αδίστακτη τυραννία του καθεστώτος, αυτός δήλωνε με περίσσιο θάρρος «παρών» ομολογώντας δίχως φόβο Χριστό. Ένας ανάμεσα σε χιλιάδες. Ένας αλλά μέγας, γιατί δεν δίστασε να πάει κόντρα στο ρεύμα, ενάντια στην άθεη και αντίχριστη κοσμική εξουσία.

Μια φορά ο άγιος γέροντας τόλμησε σε μια εκδήλωση να κάψει την 12μετρη φωτογραφία του Στάλιν και το πορτραίτο του Λένιν. Αποτέλεσμα αυτού ήταν να χτυπηθεί άγρια από το πλήθος και να βρεθεί σχεδόν πεθαμένος με ανοικτό κρανίο και σπασμένα πολλά κόκκαλα. Όταν αργότερα τον ρώτησαν για την πράξη του αυτή τους απάντησε: "Ο Κύριος είπε να μην φτιάχνουμε είδωλα. Να μην έχετε άλλους θεούς εκτός από μένα. Καλοί μου άνθρωποι συνέλθετε! Όσοι άνθρωποι έζησαν σ' αυτήν τη γη ήταν πάντα χριστιανοί! Εσείς γιατί προσκυνάτε τα είδωλα; Η δόξα ανήκει μόνο στον Θεό. Ο Ιησούς Χριστός πέθανε και την τρίτη μέρα αναστήθηκε...Τα είδωλα σας δεν θα αναστηθούν ποτέ. Ακόμη κι όταν ζούσαν ήταν νεκρά!".

Αποτέλεσμα της πράξης του αυτής ο πολύχρονος εγκλεισμός σε φυλακές και ψυχιατρικές κλινικές. Ο άγιος ήταν "εχθρός του λαού", επικίνδυνος, ανισόρροπος, τρελός. Στο τέλος όμως ο Θεός έκρινε αλλιώς. Τον σαλό (τρελό) ,τον αλλόκοτο, τον παράξενο, τον αντιδραστικό, Εκείνος τον αγίασε.

Ο χωρικός και τα σύκα

Αργοπόρησε ο χωρικός στο χωράφι και όταν σκέφτηκε πως έπρεπε να φύγει για να μη βραδιαστεί, μάζεψε γρήγορα – γρήγορα σύκα από τη συκιά, όσα είχαν αφήσει ακόμη οι περαστικοί και τα πουλιά και ύστερα έφυγε βιαστικός για να γυρίσει στο σπίτι του.

Το σκοτάδι, όμως, άρχισε να πέφτει. Ο δρόμος ήταν ανηφορικός, ο χωρικός κουράστηκε και κάθισε να ξαποστάσει. Τότε θυμήθηκε και τα σύκα. Άναψε τον μικρό φακό, που κρατούσε, έπιασε ένα σύκο, το άνοιξε για να το φάει, το κοίταξε και το πέταξε. Έπιασε άλλο σύκο, ύστερα και άλλο, μα όλα είχαν την ίδια τύχη.

Τα σύκα ήταν σκουλικιασμένα!

Τότε, τι νομίζετε πώς έκανε;

Περί τῶν Ὁσίων Πατέρων τῶν ἐν τῷ ἁγίῳ Ὄρει τοῦ Ἄθω λαμψάντων

Ὁσίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου

Τ

ούς ἐν τῷ Ὄρει τούτῳ τοῦ Ἄθω ἀσκήσαντας θείους Πατέρας ἐγκωμιάζομεν σήμερον κοινῶς ὁμοῦ πάντας, οἵτινες ἐφάνησαν ἀληθῶς εἰς ὅλους ἡμᾶς, ὅσοι κατοικοῦμεν τό Ὄρος τοῦτο, παντοδαποί εὐεργέται, καί προστάται, καί ἔφοροι· ὄχι μόνον διά λόγων, ἀλλά καί δι᾿ ἔργων· ὄχι μόνον κατά τήν ψυχήν, ἀλλά καί κατά τό σῶμα· ὄχι μόνον ζῶντες ἀλλά καί μετά θάνατον.

Οὗτοι γάρ οἱ τρισμακάριστοι Πατέρες καί Ὅσιοι, τόν πρώην ἄγριον τοῦτον Ἄθω, εἰς θαυμαστήν μετέβαλον ἡμερότητα. Οὗτοι τόν ἀκατοίκητον τοῦτον τόπον, κατοικήσιμον ἔδειξαν· καί τήν ἔρημον, πόλιν ἐποίησαν, μέ τάς ἱεράς Λαύρας, καί εὐαγῆ Μοναστήρια, καί Μονύδρια, καί Σκήτας, καί Κελλία, τά ὁποῖα εἰς διάφορα μέρη τοῦ Ὄρους ἔκτισαν· καί οὐ μόνον ἔκτισαν, ἀλλά καί ἐπροίκισαν αὐτά μέ διάφορα ὑποστατικά, καί μέ πράγματα κινητά καί ἀκίνητα, πρός ἀνάπαυσιν τῶν ἐνασκουμένων ἀδελφῶν. Καί οὐ μόνον ἐπροίκισαν, ἀλλά καί πλήθη μοναζόντων εἰς αὐτά συνήθροισαν. Ὅθεν διά μέσου αὐτῶν, ἐδῶ ὅπου πρότερον ἐκατοίκουν ἄλογα ζῶα καί θηρία καί δράκοντες, τώρα κατοικοῦσι πανταχοῦ ἄνθρωποι λογικοί· καί ὄχι μόνον ἁπλῶς λογικοί, ἀλλά ἄνθρωποι, οἵτινες μέ τό ὑλικόν τοῦτο σῶμα, ἀγωνίζονται νά μιμηθῶσι τῶν ἀσωμάτων καί ἀΰλων ἀγγέλων τήν πολιτείαν, καί παρομοιάζουσι μέ τήν παρεμβολήν ἐκείνην τῶν ἀγγέλων, ἥν εἶδεν ὁ Πατριάρχης Ἰακώβ, καί εἶπε· «Παρεμβολή Θεοῦ αὕτη·» (Γεν. λβ΄2) διά τήν ὁποίαν προσφυῶς εἶπε καί ὁ ἅγιος Ἐφραίμ ὁ Σύρος· «ὥσπερ ἀγγέλων παρεμβολή ἁγίων· οὕτω μοναχῶν πλῆθος ἐπί τό αὐτό, διά παντός ἐχόντων τήν διάνοιαν πρός Θεόν».

«Ἡ μοναχική ἀφιέρωσή σου εἶναι ἡ προσωπική σου νεφέλη πού θά σέ ἀναβιβάσει εἰς τόν οὐρανό...»

(Μοναχική κουρά π. Χρυσοστόμου)

Ὅσοι βρέθηκαν τό ἀπόγευμα τῆς Κυριακῆς 28 Μαΐου 2023, στό ὄρος Πάϊκο, μέσα στόν κατάμεστο ἀπό πιστούς ναό τοῦ Ἱεροῦ Κοινοβίου Ὁσίου Νικοδήμου, συμμετέχοντες στήν Ἀκολουθία τοῦ Ἑσπερινοῦ, ἔγιναν κάποια στιγμή μάρτυρες μιᾶς συγκινητικῆς σκηνῆς.

Εἶδαν ἕνα νέο παιδί, ἕναν ἔφηβο νά ἀπεκδύεται τήν κοσμική ἐνδυμασία καί νά ἐνδύεται τό ἀγγελικό Σχῆμα τῶν Μοναχῶν, τήν στολή τῆς ἀφθαρσίας, τήν στολή τῆς αἰωνιότητας. Εἶδαν ἕνα νέο, ὁ ὁποῖος ἐγκατέλειψε τόν κόσμο καί τά ἐν τῷ κόσμῳ, γιά νά ἀφιερωθεῖ στόν Χριστό. Ἀντίκρισαν ἕναν νέο πού προσφέρθηκε ἐθελουσίως στόν Θεό, ἀνταλλάζοντας τήν ματαιότητα τῆς πρόσκαιρης αὐτῆς ζωῆς μέ τήν πραγματικότητα τῆς ἄλλης ζωῆς, τῆς αἰώνιας καί ἀληθινῆς, σύμφωνα μέ ὅσα ὑποσχέθηκε ὁ Χριστός στούς ἐκλεκτούς Του.

Ὤ, δέν εἶναι ἀληθινό θαῦμα, μέσα στό ζοφερό σκοτάδι τῆς σημερινῆς ἠθικῆς παραλυσίας ἡ ἀφιέρωση αὐτή, τό ὁλοκληρωτικό δόσιμο ἑνός ἀνθρώπου στόν Θεό; Ἦταν σάν ἕνα φῶς πού ξεπήδησε θαρρεῖς σάν μέσα ἀπό σκοτεινό τάφο...

Ὁ ἃγιος Λουκᾶς ὁ ἰατρός παρηγορεῖ τούς πιστούς σέ αὐτά τά δύσκολα χρόνια...

Ἀπομαγνητοφωνημένος προφορικός Λόγος τοῦ Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχμανδρίτου π.Χρυσοστόμου, Καθηγουμένου Ἱεροῦ Κοινοβίου Ὁσίου Νικοδήμου, Πεντάλοφος Γουμένισσα Κιλκίς, κατά τόν Ἑσπερινό τοῦ Σαββάτου πρό τῆς Κυριακῆς τῶν Ἁγίων Πάντων 13 Ἰουνίου 2020, ὅπου καί συνεορτάσθη ὁ ἅγιος Λουκᾶς ὁ ἰατρός ὁ Ρῶσσος

 

«Σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει ἀφιερώσει τήν ἡμέρα αὐτή στούς ἁγίους Πάντες. Δέν εἶναι μόνον Ἅγιοι ὅσοι γνωρίζουμε καί δέν εἶναι μόνον οἱ Ἅγιοι πού εἶναι καταγεγραμμένοι εἰς τό Ἑορτολόγιον. Ἕνας Ἅγιος λέει πώς οἱ πιό μεγάλοι Ἅγιοι δέν χωροῦν νά γραφοῦν εἰς τό Ἑορτολόγιον. Ὅσο μεγαλύτερος εἶναι ἕνας Ἅγιος, τόσο περισσότερο ἀφανής εἶναι. Ἔτσι λοιπόν ὅλους τούς Ἁγίους πού γνωρίζουμε καί ὅλους τούς Ἁγίους πού δέν γνωρίζουμε, σήμερα τούς ἑορτάζει ἡ Ἐκκλησία μας. Καί ἡ ἑορτή αὐτή θεωρεῖται πολύ μεγάλη, γιατί οἱ Ἅγιοι ἦταν ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἔλαβαν τό Ἅγιο Πνεῦμα ὅπως τό ἔλαβαν οἱ Ἀπόστολοι. Κατά μέν τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς οἱ Ἀπόστολοι, κατά δέ τόν ἀγῶνα τους οἱ λοιποί Ἅγιοι. Ἐστέφθησαν μέ τό φωτεινό στεφάνι τῆς χάριτος καί τοῦ φωτός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

»Ἐμεῖς ἐδῶ στή Μονή μας σήμερα ἑορτάζουμε σάν κύρια ἑορτή καί τήν ἑορτή τοῦ ἁγίου Λουκᾶ, τοῦ νέου αὐτοῦ Ἁγίου, ὁ ὁποῖος ἔκανε καί κάνει αἰσθητή τήν παρουσία του μέσα σέ αὐτά τά δύσκολα χρόνια παρηγορώντας τούς πιστούς.

»Ἡ Ἐκκλησία βέβαια ὅρισε ἡ μνήμη του νά ἑορτάζεται στίς 11 Ἰουνίου. Ὅμως ἐκείνη τήν ἡμέρα ἑορτάζουμε τήν Παναγία «Ἄξιόν Ἐστιν», τήν Κυρία τοῦ Ἁγίου Ὄρους, καί ἐμεῖς ὡς Μετόχι τοῦ Ἁγίου Ὄρους δέν μπορούσαμε νά παραμερίσουμε τήν Παναγία καί νά φανερώσουμε τήν ἁγιότητα τοῦ ἁγίου Λουκᾶ. Ἡ Παναγία, ὅπως ὑποδηλώνει τό ὄνομά Της, βρίσκεται πάνω ἀπό κάθε Ἅγιο. Εἶναι πάνω ἀπό τούς Ἀγγέλους καί ἀπό τά Χερουβίμ καί ἀπό τά Σεραφίμ. Γι᾿  αὐτό λοιπόν στό μοναστήρι μας δέν τοποθετήσαμε τήν ἑορτή του τήν ἡμέρα τῆς κοιμήσεώς του, ἀλλά τήν τοποθετήσαμε τήν ἡμέρα τῆς ταφῆς του.

»Σάν σήμερα, ἀδέλφια μου, χιλιάδες πιστοί, παρόλο πού ὑπῆρχε ἀπαγόρευση, βγῆκαν καί ξεχύθηκαν στούς δρόμους καί ἔτρεξαν πίσω ἀπό τόν Ἅγιο γιά νά τόν ἀποχαιρετίσουν,  νά τόν ἀποχαιρετίσουν καί νά τόν προπέμψουν εἰς τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Μάλιστα ὁ βίος του ἀναφέρει ὅτι τέτοια ὥρα ἀπογευματινή ἄρχισε τό σκάψιμο τοῦ τάφου τό ὁποῖο διήρκεσε ἀρκετές ὧρες. Ξημερώνοντας ἡ ἑπομένη ἡμέρα, ὁ Ἅγιος εὐρίσκετο μέσα εἰς τόν τάφον.

Κουρά μοναχοῦ Χρυσοστόμου

 

«Βασιλεῦ οὐράνιε», Δοξαστικό τῶν Αίνων τῆς Κυριακής τής Πεντηκοστής, Ήχος πλ. β΄, μέλος Θρασυβούλου Στανίτσα.

 

Κάντε το καλό και εν μέσω αχάριστου κόσμου

†Μητροπολίτης Αυγουστίνος Καντιώτης

Πολλοί άρχισαν να κάνουν το καλό, αλλά σταμάτησαν γιατί ο κόσμος είναι κακός.

Πήγε ένας καλός παπάς σ’ ένα χωριό και πήγαν να τον πεταλώσουν. Τέτοιος είναι ο κόσμος. Δεν θέλει συμβουλές, δεν θέλει έλεγχο, θέλει τους ανθρώπους σύμφωνα με τα ρεύματά του.

Πήγες σύμφωνα με τα ρεύματά του και τις συνήθειές του, καπνίζεις, παίζεις, χοροπηδάς, κάνεις ότι αρέσει σ’ αυτόν; Είσαι καλός.

Αν όμως πας κόντρα με τις επιθυμίες τους και θέλεις να ζήσεις μια ζωή διαφορετική απ’ ότι ζει αυτός ο κόσμος, τότε στρέφεται εναντίον σου.

Τι έλεγε ο Άγιος Παΐσιος για τους νεκρούς, τα μνημόσυνα και το Ψυχοσάββατο

Με αφορμή το Ψυχοσάββατο παραθέτουμε τα λόγια του αγίου Παϊσίου, ο οποίος μας καλεί να προσευχηθούμε και να προσφέρουμε ελεημοσύνη για την ανάπαυση των ψυχών των κεκοιμημένων. Οι προσευχές και τα μνημόσυνα έχουν τη δυνατότητα και από την κόλαση να βγάλουν τη ψυχή.

-Γέροντα, οι υπόδικοι νεκροί (πλην των Αγίων) μπορούν να προσεύχονται;

-Έρχονται σε συναίσθηση και ζητούν βοήθεια, αλλά δεν μπορούν να βοηθήσουν τον εαυτό τους. Όσοι βρίσκονται στον Άδη μόνο ένα πράγμα θα ήθελαν από τον Χριστό: να ζήσουν πέντε λεπτά για να μετανοήσουν.

- Εμείς που ζούμε, έχουμε περιθώρια μετανοίας, ενώ οι καημένοι οι κεκοιμημένοι δεν μπορούν πια μόνοι τους να καλυτερεύσουν την θέση τους, αλλά περιμένουν από εμάς βοήθεια. Γι’ αυτό έχουμε χρέος να τους βοηθούμε με την προσευχή μας.

Μου λέει ο λογισμός ότι μόνο το δέκα τοις εκατό από τους υπόδικους νεκρούς βρίσκονται σε δαιμονική κατάσταση, και, εκεί που είναι, βρίζουν τον Θεό, όπως οι δαίμονες. 

-Δεν ζητούν βοήθεια, αλλά και δεν δέχονται βοήθεια! Γιατί, τι να τους κάνει ο Θεός; Σαν ένα παιδί που απομακρύνεται από τον πατέρα του, σπαταλάει όλη την περιουσία του και από πάνω βρίζει και τον πατέρα του. Ε, τι να το κάνει αυτό ο πατέρας του;

Πώς είναι δυνατόν;

Γέροντας Πετρώνιος Προδρομίτης (†)

Σε μία εκκλησία της Ιερουσαλήμ είδα μία εικόνα των Αγίων Παθών του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Οι υπηρέτες των αρχιερέων κτυπούν με γροθιές στο πρόσωπο τον Κύριο, ενώ Αυτός κλίνει την κεφαλή Του, ωσάν να θέλει να προφυλαχθεί από τις γροθιές. Στο πρόσωπό Του φαίνεται βαθιά η θλίψη και η απορία. Δεν μπορεί να πιστέψει αυτό που του συμβαίνει. «Λαός μου, τι εποίησά σοι; ή τί σοι παρηνώχλησα; Τους τυφλούς σου εφώτισα, τους λεπρούς εκαθάρισα, τους νεκρούς ανέστησα. Λαός μου, τι εποίησά σοι, και τί μοι ανταπέδωκας;» (από το 12ο Αντίφωνο της Ακολουθίας των Αγίων Παθών). Πώς υφίσταται μία τέτοια αγνωμοσύνη;

Ω, εάν το έργο αυτό είχε συμβεί μόνο τότε! Οι χριστιανοί όμως επί δύο χιλιάδες τώρα χρόνια κτυπούν το θείο Πρόσωπο του μεγάλου μας Ευεργέτη και Αυτός μας αντικρύζει με λύπη και απορία.

Η χαραμάδα του Παραδείσου… (Εξαιρετική ιστορία)

 

Μεσημέρι. Ρουτίνα. Μια απλή καθημερινή. Τα σπουδαία συμβαίνουν αλλού, όχι εδώ.

Σ’ ένα συνηθισμένο σπίτι, μιας συνηθισμένης οικογενείας, σε μια συνηθισμένη ζωή. Τίποτα το ιδιαίτερο. Τίποτα το αξιοπρόσεκτο.

Ήσυχο το σπίτι, η μητέρα κατάκοπη με τις δουλειές, με το βλέμμα ανήσυχο, με την προσμονή μιας ανάπαυσης, να είναι μακριά από την δικαίωση της. Νέα στο σώμα, γριά σχεδόν στην ψυχή.

Το παιδί, με το πρόσωπο του αγγέλου, μπροστά στα εικονίσματα, με το κανδήλι να αντιφεγγίζει στα μάτια του, έκανε προσευχή, για το φαγητό.
Φαγητό όμως δεν υπήρχε.

ΟΜΙΛΙΑ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΙΕΡΟΥ ΚΟΙΝΟΒΙΟΥ ΟΣΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ 27 - 05 - 2023

 

Η Ελλάδα είναι η «Αγια Σοφιά» της οικουμένης

Δημήτρης Νατσιός - δάσκαλος

 «Θρήνος κλαυθμός και οδυρμός και στεναγμός και λύπη,

Θλίψις απαραμύθητος έπεσεν τοις Ρωμαίοις.

Εχάσασιν το σπίτιν τους, την Πόλιν την αγία,

το θάρρος και το καύχημα και την απαντοχήν τους».

Έχουμε πλούσια και ωραία ιστορία. Είναι παιδαγωγός τα παθήματα του λαού μας. Και τα μεγαλεία και οι αθλιότητες. Το ιστορικό υφαντό μας έχει και τα τσαλακώματα και τους λεκέδες του «έως αν η αυτή φύσις ανθρώπων ει», γιατί δεν αλλάζει η φύση των ανθρώπων κατά τον Θουκυδίδη. Μία περίοδος που ενδιαφέρει την τωρινή εποχή είναι η άλωση της Πόλης. Γιατί φτάσαμε σ’ αυτήν; Γιατί δεν απετράπη; Ποιοι παράγοντες συνετέλεσαν ώστε να απλωθεί πάνω από το Γένος η φρικτή Τουρκοκρατία; Υπάρχουν ομοιότητες με το σήμερα; Απαριθμώ:

Κυριακή των Αγίων 318 Πατέρων (Άγιος Νεόφυτος ο Έγκλειστος)

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΝΙΚΑΙΑΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΔΟΓΜΑΤΙΣΑΝ ΚΑΙ ΟΤΙ Η ΟΡΘΗ ΠΙΣΤΗ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΟΡΘΟ ΒΙΟ
Αδελφοί και Πατέρες,

Σ

ήμερα είναι μια εορτή μεταξύ δύο φωτεινών και σωτηρίων εορτών (της Αναλήψεως και της Πεντηκοστής). Σήμερα, μεταξύ δύο μεγάλων μέχρι τον ουρανό πανηγύρεων παρουσιάζονται οι πολύφωτοι αστέρες. Σήμερα, μεταξύ των δύο αρμάτων που έχουν δρόμο τον ουρανό, εμφανίζονται τριακόσιοι δεκαοκτώ αρματηλάτες, όχι βέβαια για να διευθύνουν την ορμή αυτών των δύο κατευθυνομένων αρμάτων, αλλά για να διευθύνουν αυτούς που απιστούν για Εκείνους που έχουν ανεβεί επάνω στα άρματα, και να τους οδηγήσουν στην πίστη, για το ότι το μεν ένα άρμα ανέβασε από τη γη προς τις ουράνιες αψίδες και τους κόλπους του Πατέρα από τη γη τον σαρκοφόρο Θεό Λόγο, το δε άλλο άρμα, ότι τον «άλλο Παράκλητο» (Ιω. ιδ’ 16) (το Άγιο Πνεύμα), αντί για τον Χριστό που αναλήφθηκε, Τον κατέβασε από τον ουρανό «σαν άνεμος που φυσούσε δυνατά» (Πράξ. β’ 3), για να εκπληρωθεί ο λόγος του Χριστού που έλεγε ότι «σας συμφέρει να φύγω εγώ. Γιατί, αν εγώ δεν φύγω, δεν θα έλθει σ’ έσας ο Παράκλητος, ενώ αν πάω εκεί θα Τον στείλω σ’ εσάς. Και όταν έλθει Εκείνος, θα ελέγξει τους ανθρώπους για την αμαρτία, για τη δικαιοσύνη και για την κρίση» (Ιω. ιε’ 7-8).

Αυτά, λοιπόν, που συνέβησαν με την απόφαση του Πατέρα, δηλαδή ο μεν Χριστός που ανέβηκε με απερίγραπτο τρόπο με τη σάρκα Του επάνω σε άρμα νέφους, το δε Πνεύμα που κατέβηκε με ακατάληπτο τρόπο με ήχο «σαν άνεμος που φυσούσε δυνατά» (Πράξ. β’ 2) και μοίρασε πύρινες γλώσσες στους μυημένους της Χάριτος, αυτά έπρεπε να ερμηνευθούν για να έχει ορθή πίστη «κάθε άνθρωπος που έρχεται στον κόσμο» (Ιωάν, α’ 9). Όμως αυτό το καλό το φθόνησε ο σατανάς και το σκότισε πολύ και έσπειρε ζιζάνια ποικίλων αιρέσεων και συνέλαβε έτσι πάρα πολλούς και αντί «όλοι να γίνουν και να είναι και να λέγονται Χριστιανοί», αποφάσισαν να είναι και να λέγονται αιρετικοί, δηλαδή Αρειανοί και Νεστοριανοί, Μακεδονιανοί και Ιακωβίτες και αυτοί κι εκείνοι, των οποίων τα δυσώδη ονόματα και μιαρά δόγματα δεν είναι αυτής της στιγμής να τα λέμε και να τα γράφουμε. Γιατί τότε υπήρχε μεταξύ των πιστών και των απίστων πολύς καπνός, διαμάχη και έριδα και σκάνδαλα. Γι’ αυτό και μεταξύ της Αναλήψεως του Χριστού και της καθόδου του Παρακλήτου συγκεντρώθηκαν, κινούμενοι από τον Θεό και με διαταγή του βασιλιά, στη μητρόπολη της Νίκαιας, οι ένδοξοι αυτοί Πατέρες, σαν φωτεινοί αστέρες και δραστήριοι γεωργοί και ενάρετοι κυβερνήτες και καλοί ποιμένες, και μείωσαν βέβαια αυτοί οι αστέρες το σκοτάδι της ασεβείας, αλλά ξερίζωσαν και ως γεωργοί τα αγκάθια της βλασφημίας και αντιμετώπισαν ως κυβερνήτες τα κύματα των αιρέσεων και έβγαλαν έξω ως ποιμένες και αφόρισαν και έδιωξαν μακριά από τα πρόβατα τους λύκους και δικαίως, ρίχνοντάς τα κάτω, καταπάτησαν τα φλύαρα δόγματά τους. Δεν επέτρεψαν να λέγονται ο Υιός και το Πνεύμα κτίσματα, όπως όρισαν εκείνοι με το κακό τους φρόνημα, αλλά καλά και άγια, με το Σύμβολο της Πίστεως, με δυνατή φωνή και ομόφωνα κήρυξαν τον Υιό και το Πνεύμα κτίστη και συντηρητή του κόσμου και ομοούσιο με τον Πατέρα. Και εμείς έτσι πιστέψαμε και πιστεύουμε, σύμφωνα με τη θεόπνευστη παράδοσή τους. Και είναι βέβαια η πίστη μας καλή και ορθή και άμεμπτη και εκτός από αυτήν δεν υπάρχει άλλη. Η ορθή πίστη όμως χρειάζεται και έργα άξια της πίστεως, ώστε όπως ακριβώς δυο εκλεκτά βόδια που τα έχει ζέψει ο Θεός, τα έργα να συμφωνήσουν με την πίστη, κι από αυτά να γίνεται ζωηφόρα η καλλιέργεια. Όταν όμως δεν έχουμε ορθή πίστη και είναι ρυπαρός ο βίος μας, τότε μοιάζουμε με κάποιον πολύ άφρονα άνθρωπο που έζεψε χοίρο με βόδι και προσπαθεί να σπείρει και να καλλιεργήσει και να τραφεί απ’ αυτά και να ζήσει και να γλιτώσει από τον θάνατο. Αυτόν, οι άνθρωποι που φοβούνται τον Θεό και ζουν στη γη, και οι Άγγελοι, βλέποντάς τον θα γελάσουν και θα πουν: «Ελάτε να δείτε έναν άνθρωπο που είναι εκτός εαυτού και παράφρονας, πώς έζεψε στο βόδι, χοίρο και νομίζει ότι θα σπείρει και θα καλλιεργήσει μ’ αυτά και θα ζήσει». Και εάν του πουν: «Τι κοπιάζεις άδικα, άνθρωπε; Δεν καταλαβαίνεις τι κατηγορία και γέλιο προξενείς για τον εαυτό σου; Πρέπει να ξέρεις ότι δεν συμφωνεί το βόδι να καλλιεργεί με τον χοίρο. Διότι μόνο του βοδιού έργο είναι το να σέρνει το άροτρο και να ανοίγει αυλάκι και να γίνεται η σπορά και η καλλιέργεια, του δε χοίρου τέχνη είναι το να σκάβει με τη μύτη του και να κυλιέται στον βόρβορο και όταν έλθει ο καιρός, να σφάζεται με μαχαίρι».

Ψαλτήρι: Θεμέλιος λίθος της καρδιακής προσευχής

Το ψαλτήρι είναι ένας πρακτικός τρόπος προσευχής, και μάλιστα πανάρχαιος τρόπος, αρχαιότερος ακόμα και από το «Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησόν με», τη λεγομένη Ευχή. Που βεβαίως, δεν είναι μόνο για τους μοναχούς.

Το ψαλτήρι είναι μία προσευχή τριών χιλιάδων ετών, αν σκεφτούμε ότι ο Δαυίδ ο βασιλεύς που είναι ο πρώτος συντάκτης του ψαλτηρίου έζησε το 1000 π.Χ. Γιατί έχει τόση σημασία αυτό; Γιατί κατά την πάροδο των χρόνων αγιάστηκαν οι λέξεις.

Κάθε λέξη του ψαλτηρίου, αυτενεργεί στην καρδία. Όλοι οι εκκλησιαστικοί άνθρωποι μιλούν για τη Μετάνοια, μα ο Δαυίδ και οι ακόλουθοι μαθητές του, που το συμπλήρωσαν, τα έγραψαν με πόνο και κλάματα, όπως αναφέρει και ο Άγιος Ιάκωβος ο Τσαλίκης, καθώς πρόκειται για καρδιακές προσευχές. Και αφού σκοπός του Χριστιανού είναι να μάθει τη Μετάνοια, έπειτα και μέσω αυτής να φτάσει στην Εξομολόγηση, μετά στη Θεία Κοινωνία και τελικά στην Αγιότητα. Αυτή είναι η σειρά. Άρα χωρίς Προσευχή Μετάνοιας δεν υπάρχει δυνατότητα Αγιότητας. Τα υπόλοιπα είναι αγαπολογίες φριχτές και παραμύθια που δυστυχώς ταλαιπωρούν τους νεοέλληνες. Δυστυχώς, στο διαδίκτυο υπάρχουν πολλοί αγαπολόγοι και μερικοί εξ’ αυτών φορούν και ράσα. Την Μετάνοια λοιπόν, την τόση δυσνόητη για το σύγχρονο άνθρωπο τη συναντάμε σεσαρκωμένη μέσα στο Ψαλτήρι, χωρίς να το μεταφράσουμε.

ΟΜΙΛΙΑ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΙΕΡΟΥ ΚΟΙΝΟΒΙΟΥ ΟΣΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ 29 - 04 - 2023

 Τό Σάββατο 29 Ἀπριλίου 2023 πραγματοποιήθηκε ἡ μηνιαία ὁμιλία ἀπό τόν Πανοσιολογιώτατο Καθηγούμενο τοῦ Ἱεροῦ Κοινοβίου π. Χρυσόστομο.

Τά ἐμπόδια πού συνήθως παρουσιάζει ὁ διάβολος στόν ἄνθρωπο πρίν ἐκεῖνος πάρει τήν ἀπόφαση νά προχωρήσει στό μυστήριο τῆς Ἐξομολόγησης.

Χριστός Ἀνέστη καί ἀναστάσιμα τροπάρια

«Πόσο νὰ κάνω ἀκόμη ὑπομονή;».

 

Ἀνθρώπινο καὶ δικαιολογημένο ἀ­κούγεται τὸ παράπονο: «Πόσο νὰ κάνω ἀκόμη ὑπομονή;».

Ὅταν βιώνεις καθημερινὰ τὴν ἀβεβαιότητα γιὰ τὴν ἐπιβίωσή σου· ὅταν βλέπεις τὰ προβλήματα ὄχι μόνο νὰ μὴν ὁδηγοῦνται σὲ κάποια λύση, ἀλλὰ νὰ διογκώνονται· ὅταν εἶσαι ἀναγκασμένος νὰ συμβιώνεις ἢ νὰ συνεργάζεσαι μὲ ἀνθρώπους δύστροπους, ἄδικους, σκληρούς, φθονερούς· ὅταν δύσκολες ἀσθένειες ἢ καὶ αὐτὸς ὁ φοβερὸς θάνατος ἐπισκέπτον­ται ἀγαπημένα σου πρόσωπα· ὅταν κι ἐσὺ ὁ ἴδιος ἔρχεσαι ἀντιμέτωπος μὲ πειρασμοὺς καὶ θλίψεις χωρὶς νὰ διαφαίνεται κάποια διέξοδος… Ὁπωσδήποτε τότε δοκιμάζεται ἡ ὑπομονή σου. Κι εἶναι φυσικὸ νὰ ἀναρωτηθεῖς: «Ἐπιτέλους, πόση ὑπομονὴ νὰ κάνω ἀκόμη; Δὲν ἀντέχω! Πόσο ἄλλο ὑπομονή;».

«Γιατί δεν μου μιλήσατε ποτέ για τον Χριστό;»

Πρωτοπρεσβύτερος Στέφανος Αναγνωστόπουλος

 Πριν από χρόνια, όταν ήμουν εφημέριος στον ιερό Ναό του Αγίου Βασιλείου Πειραιώς, μ’ εκάλεσαν να εξομολογήσω εκτάκτως, κατόπιν δικής του επιθυμίας, ένα νέο άνδρα, 42 ετών, του οποίου το όνομα, ήτο Ξενοφών.

Όταν πήγα, ήταν σε κακή κατάσταση. Ο καρκίνος με τις ραγδαίες μεταστάσεις τον είχε προσβάλλει και στο κεφάλι. Οι μέρες του μετρημένες. Ήταν μόνος στον θάλαμο, το διπλανό κρεβάτι ήταν άδειο, κι έτσι βρεθήκαμε μόνοι μας.

Και μου είπε τα έξης, για το πώς πίστεψε, αφού υπήρξε, όπως το τόνισε, «σκληρός άθεος» και άπιστος:

ΙΕΡΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΙΓ΄ ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΘΑΥΜΑΣΤΗΣ ΕΥΡΕΣΕΩΣ & ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ ΙΕΡΟΥ ΛΕΙΨΑΝΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

ΠΑΡΑΜΟΝΗ - ΣΑΒΒΑΤΟ  22  Ἀπριλίου

3.30΄ τό ἀπόγευμα: Λιτάνευση τῶν ἱερῶν λειψάνων ἁγίου Νικοδήμου

τοῦ Ἁγιορείτου καί ἁγίου Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου - 

Μέγας Πανηγυρικός Ἑσπερινός

ΑΝΗΜΕΡΑ -  ΚΥΡΙΑΚΗ τοῦ ΘΩΜΑ 23 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 

5 - 10.30΄ τό πρωί: Ὄρθρος, Πανηγυρικό συλλείτουργο

Τίς ἡμέρες αὐτές θά τεθοῦν τά ἱερά λείψανα τῶν Ἁγίων εἰς προσκύνησιν.

Ἄς θυμηθοῦμε λίγο τά γεγονότα:

Κατηχητικός λόγος Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

 

Εἴ τις εὐσεβής καί φιλόθεος, ἀπολαυέτω τῆς καλῆς ταύτης καί λαμπρᾶς πανηγύρεως.

Εἴ τις εὐγνώμων, εἰσελθέτω χαίρων εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου αὐτοῦ.

Εἴ τις ἔκαμε νηστεύων, ἀπολαυέτω νῦν τό δηνάριον.

Εἴ τις ἀπό τῆς πρώτης ὥρας εἰργάσατο, δεχέσθω σήμερον τό δίκαιον ὄφλημα.

Εἴ τις μετά τήν τρίτην ἦλθεν, εὐχαρίστως ἑορτασάτω.

Εἴ τις μετά τήν ἕκτην ἔφθασε, μηδέν ἀμφιβαλλέτω˙ καί γάρ οὐδέν ζημειοῦται.

Εἴ τις ὑστέρησεν εἰς τήν ἐνάτην, προσελθέτω, μηδέν ἐνδοιάζων.