ΙΕΡΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ «ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ» & ΤΟ ΕΤΗΣΙΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΑΓΙΟΝΙΚΟΔΗΜΙΤΟΥ

 

Τήν Τρίτη 21 Ἰανουαρίου 2025 συμπληρώθηκαν τέσσερα χρόνια ἀπό τήν εἰς οὐρανούς ἐκδημία τοῦ Γέροντος Χρυσοστόμου, Κτήτορος καί πρώτου Καθηγουμένου τοῦ Ἱεροῦ Κοινοβίου Ὁσίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, Κτήτορος δέ καί πνευματικοῦ πατρός τοῦ Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου «Παναγία Ἄξιόν Ἐστιν» ἐν Μεσαίῳ Θεσσαλονίκης.

Τό ἀπόγευμα τῆς Δευτέρας 20 Ἰανουαρίου ἐτελέσθη σέ κλίμα κατανύξεως ὁ Μέγας Πανηγυρικός Ἑσπερινός τῆς Παναγίας τῆς «Παραμυθίας». Στό τέλος τοῦ Ἑσπερινοῦ, ὁ σεβαστός Καθηγούμενος, λαμβάνοντας ἀφορμή ἀπό τό θαῦμα τῆς Παναγίας, ὁμίλησε κατάλληλα γιά τήν περίσταση, ἀναφέροντας πόσο πολύ ὀφείλουμε νά ἀγαποῦμε καί νά τιμοῦμε τήν Μητέρα του Θεοῦ, ἡ ὁποία εἶναι ἕτοιμη σέ κάθε περίσταση νά τείνει σέ μᾶς χείρα βοηθείας.

ΕΤΗΣΙΑ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΣΥΛΛΟΓΟΥ «ΦΙΛΟΙ ΙΕΡΟΥ ΚΟΙΝΟΒΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΠΕΝΤΑΛΟΦΟΥ ΠΑΙΟΝΙΑΣ»

Τήν Κυριακή 19 Ἰανουαρίου 2024 πραγματοποιήθηκε ἡ τακτική ἐτήσια γενική συνέλευση τῶν μελῶν τοῦ συλλόγου «Φίλοι Ἱεροῦ Κοινοβίου Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου Πενταλόφου Παιονίας» στό φερώνυμο Ἱερό Κοινόβιο ἐπάνω στό ὄρος Πάϊκο.

Μετά τήν θεία Λειτουργία, οἱ προσκυνητές εἰσῆλθαν στό μεγάλο ἀρχονταρίκι τῆς Μονῆς, ὅπου, ὕστερα ἀπό τό καθιερωμένο κέρασμα, μέσα σέ κλίμα ὁμόνοιας ἔλαβε χώρα ἡ γενική συνέλευση. Ὁ Χορός τῶν Πατέρων ἔψαλε τροπάρια πρός τιμήν τοῦ Μεγάλου Βασιλείου καί στή συνέχεια, ὁ σεβαστός Καθηγούμενος Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης π.Χρυσοστόμος, εὐλόγησε καί ἔκοψε τήν Βασιλόπιττα, τήν ὁποία προσέφερε καί φέτος εὐγενῶς ὁ ἀρτοποιός Δημήτριος Λαΐνας ἀπό τή Γουμένισσα. Ὁ ἅγιος Καθηγούμενος, ἀνοίγοντας τή καρδιά του, ἀπηύθυνε τίς εὐχαριστίες καί τήν εὐγνωμοσύνη του πρός τά μέλη τοῦ συλλόγου τῶν Φίλων, ἰδιαιτέρως δέ πρός τόν Πρόεδρο τοῦ ΔΣ Ἰωάννη Μπούρα καί τό ὑπόλοιπο ΔΣ.

Σκέψεις σχετικά μέ τήν Εὐαγγελική περικοπή πού ἀναφέρεται στή συνάντηση τοῦ Χριστοῦ μέ τόν Ζακχαῖο.

 

Μιά συγκινητική σκηνή περιγράφει τό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα πού μιλάει γιά τήν ἱστορία τοῦ Ζακχαίου. Ἔχει σχέση μέ τό σημαντικότερο καί πολύ προσωπικό γεγονός στή ζωή ἑνός ἀνθρώπου, τή σωτηρία του ἀπό τόν Θεό. Ἀληθινά, δέν ὑπάρχει πιό θαυμαστό γεγονός γιά ἕναν ἄνθρωπο ἀπό ἐκεῖνο τῆς «συνάντησής» του, κάποια στιγμή, μέ τόν Θεό.

Ἡ ἱστορία τοῦ Ζακχαίου εἶναι ἡ ἱστορία ἑνός ἀνθρώπου πού ἦταν πολύ κοντός στό ἀνάστημα καί δέν μποροῦσε νά δεῖ τόν Ἰησοῦ, ὅταν Ἐκεῖνος μέ τούς μαθητές Του περνοῦσε ἀπό τήν Ἰεριχώ. Ὅμως εἶχε τόσο διακαή ἐπιθυμία νά Τόν δεῖ, πού σκαρφάλωσε σέ ἕνα δένδρο. Ὁ Ἰησοῦς τόν πρόσεξε, ἀνταποκρίθηκε στήν ἐπιθυμία του καί πῆγε στό σπίτι του.

ΟΜΙΛΙΑ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΙΕΡΟΥ ΚΟΙΝΟΒΙΟΥ ΟΣΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ 25 - 01 - 2025

 10η Ὁμιλία Γέροντος Χρυσοστόμου εἰς τούς Μακαρισμούς τοῦ Κυρίου

Σάββατο, 25/1/2025  -  ΟΙ ΜΑΚΑΡΙΣΜΟΙ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

Καί νά ἡ καλή μας Σύναξη μας βρίσκει νά συναθροιζόμαστε ἀφοῦ ὑποδεχθήκαμε τό νέο ἔτος, τό ὁποῖο καί εὐχόμαστε νά μᾶς γεμίζει μέ θεῖες θεοφάνειες καί αἴσθηση τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ στήν ζωή μας ὥστε νά παίρνουμε εὐκαιρίες πνευματικοῦ ἀναβαπτισμοῦ στόν καθημερινό ἀγώνα μας. Ὅλη αὐτή τήν περίοδο πού πέρασε ζήσαμε ὅλες τίς ἑορτές τοῦ ἁγίου Δωδεκαημέρου. Ζήσαμε ἔντονα τήν Ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μέσα στό μεγαλεῖο αὐτῶν τῶν ἑορτῶν. Ὁ Χριστός κατέρχεται στή γῆ καί μᾶς ἀναβιβάζει ἐμᾶς στόν οὐρανό. Καί ἔτσι ὁ ἄνθρωπος παύει νά ὀνομάζεται πιά δοῦλος ἀλλά ἀποκτά τήν υἱοθεσία, γίνεται ὑιός Θεοῦ. Ὅπως εἴχαμε ἀκούσει καί στόν Ἀπόστολο τῶν Χριστουγέννων: «Ὥστε οὐκ ἔτι εἶ δοῦλος, ἀλλ᾿ υἱός· εἰ δέ υἱός καί κληρονόμος Θεοῦ διά Ἰησοῦ Χριστοῦ». Ὁ σκοπός τῆς σάρκωσης τοῦ Χριστοῦ, πού παίρνει μορφή ἀνθρώπινη μέσα σέ σπλάγχνα παρθενικά καί ἀμώμητα δέν εἶναι κανείς ἄλλος παρά μόνον «ἵνα θεόν τόν Ἀδάμ ἀπεργάσηται». Ἔτσι καταργεῖται τό κράτος τοῦ θανάτου μέ τήν σάρκωση τοῦ Θεοῦ Λόγου καί ἑνώνεται ἡ ἀνθρώπινη φύση μέ τήν θεία φύση στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Ὁ θνητός ἄνθρωπος ἀποκτᾶ τά ἰδιώματα τοῦ Θεοῦ καί γίνεται θεοειδής, κατά χάριν Θεός καί συγκληρονόμος Χριστοῦ. Τό ἔτος πού μᾶς πέρασε ἀσχοληθήκαμε μ᾿ αὐτή τήν υἱοθεσία πού ἐπαγγέλεται ὁ Χριστός στούς πιστούς ἀκόλουθούς Του, ἑρμηνεύοντας τούς Μακαρισμούς τοῦ Κυρίου. Ἔτσι μιᾶς καί τούς ἑρμηνεύσαμε μέ ὁδηγό τούς ἁγίους πατέρες μας, σήμερα θά κάνουμε μιά γρήγορη ἀνασκόπηση αὐτῶν. Ἄς ξεκινήσουμε λοιπόν:

Σκέψεις στήν εὐαγγελική περικοπή τῆς Κυριακῆς μετά τά Φῶτα πού ἀναφέρεται στόν Θεάνθρωπο Ἰησοῦ, τό μέγα Φῶς τοῦ κόσμου.

 

Ἡ εὐαγγελική περικοπή τῆς Κυριακῆς μετά τά Φῶτα (Ματθ. δ΄ 12-17) μᾶς ὁμιλεῖ γιά τήν ἀνατολή ἑνός φωτός. Γιά ἕνα φῶς πού ἦρθε. Πού ἀνέτειλε στόν κόσμο. Πού ἔλαμψε. Καί τό φῶς αὐτό ‒φῶς ὄχι αἰσθητό ἀλλά πνευματικό‒ εἶναι ὁ Χριστός.

Ὁ Κύριος ἔχει βαπτισθεῖ στόν ποταμό Ἰορδάνη ἀπό τόν φλογερό κήρυκα τῆς μετανοίας, τόν Ἰωάννη τόν Πρόδρομο. Αὐτόν πού εἶχε τήν τόλμη νά ἐλέγξει καί τόν ἴδιο ἀκόμη τόν βασιλιά Ἡρώδη. Γι᾿ αὐτό καί συνελήφθη καί ρίχθηκε στήν φυλακή. Ἡ εἴδηση διαδίδεται ἀστραπιαῖα. Τήν πληροφορεῖται στή Ναζαρέτ καί ὁ Κύριος. Καί τότε ἀποφασίζει νά ἀρχίσει τή δημόσια δράση Του. Ἐγκαθίσταται στήν Καπερναούμ, πόλη πολυάνθρωπη καί παραθαλάσσια, χτισμένη στίς ὄχθες τῆς λίμνης Γεννησαρέτ. Στήν Καπερναούμ ἡ ἀνάπτυξη τοῦ ἐμπορίου εἶχε ἀνοίξει τόν δρόμο σέ πολλούς ἀλλοεθνεῖς πού μετανάστευσαν ἐκεῖ. Ἀνάμεσά τους ἦταν καί οἱ φυλές Ζαβουλών καί Νεφθαλείμ, στίς ὁποῖες δέν ἀνῆκαν μόνον Ἰουδαῖοι ἀλλά καί ἐθνικοί, πού ἦταν εἰδωλολάτρες.

Φύτεψε στον ουρανό τον θησαυρό σου

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Εσύ, αν κάποιος σου δείξει πάνω στη γη ένα μέρος που δεν παραβιάζεται, και αν σε φέρει στην ίδια την έρημο υποσχόμενος ότι τα χρήματά σου θα βρίσκονται σε ασφάλεια, ούτε διστάζεις, ούτε δείχνεις κάποια επιφύλαξη, αλλά δείχνεις εμπιστοσύνη και μεταφέρεις τα χρήματά σου εκεί.

Όταν, όμως, σου υπόσχεται το ίδιο ο Θεός και όχι κάποιος άνθρωπος, και σου προτείνει όχι την έρημο, αλλά τον ουρανό, κάνεις τα αντίθετα. Και όμως, αν αυτά είναι ασφαλισμένα εδώ κάτω χίλιες φορές, ποτέ δεν θα μπορέσεις να ελευθερωθείς από τη φροντίδα. Και αν ακόμη δεν τα χάσεις, δεν θα ελευθερωθείς ποτέ από την αγωνία, μήπως τα χάσεις. Εκεί, όμως, δεν θα υποφέρεις τίποτε από αυτά. Και επί πλέον θα ωφεληθείς, διότι δεν κρύβεις μόνο το χρυσάφι σου, αλλά το σπέρνεις...

Ο σκοπός της ζωής μας

 

Ο κόσμος έχει φύγει από τον Θεό, ούτε προσεύχεται, ούτε νηστεύει, ούτε αγιασμό, ούτε ευχέλαιο, ούτε εξομολόγηση, τίποτα.

Ο άνθρωπος όμως που δεν τηρεί τον νόμο του Θεού ζει στην αμαρτία και τον θάνατο. Κάθε μέρα μέσα στην αμαρτία. Και τι κερδίζει ο άνθρωπος από τον κόσμο; Απλώς θα σπουδάσετε, θα γίνετε γιατροί, δικηγόροι και θα κάνετε οικογένεια.

Όταν δεν είσθε παιδάκια μου κοντά στον Θεό, θα έχετε πολλά προβλήματα, τα οποία δεν μπορείτε να ξεπεράσετε. Δύο πράγματα επιτρέπει ο Θεός στη ζωή μας. Ένα πάθος που είναι εξ αμαρτιών και ένα πάθος που είναι για δοκιμασία, γι’αυτό πρέπει τώρα που είστε μικροί, προπάντων να εξομολογείσθε, να πηγαίνετε στην εκκλησία, να έχετε αγάπη και σεβασμό προς τους γονείς σας για να γίνετε καλοί και σωστοί στην κοινωνία.

Τις “Μεγάλες Δυνάμεις” ο Θεός θα τις παιδαγωγήσει κατάλληλα...

Άγιος γέροντας Ιουστίνος Πίρβου

Ο Θεός κατά κάποιον τρόπο μας δείχνει σημάδια για να ετοιμαστούμε. Εμείς όμως δεν δίνουμε σημασία. Αυτό σημαίνει ότι τα πάθη μας τύφλωσαν τόσο πολύ που δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε το καλό από το κακό.

Η γενιά αυτή είναι τόσο τυφλωμένη από τα πάθη που ακόμη κι αν δουν βομβαρδισμούς ή οτιδήποτε άλλο δεν πρόκειται να μετανοήσουν…

Όπως λέει και η Γραφή ο καθένας είναι αλυσοδεμένος από κάποιο πάθος. Και όταν θα μας βρει το κακό τότε δεν θα έχουμε τη δύναμη να μετανοήσουμε. Ο καθένας προσπαθεί να ικανοποιήσει το πάθος του. Οι καρδιές έχουν πετρώσει. Αυτός που δεν αγωνίστηκε εναντίον των παθών του δεν θα βρει θεία βοήθεια στον καιρό των διωγμών. Ο Θεός μας στέλνει σημάδια για να έλθουμε ”εν εαυτώ” και να μετανοήσουμε. Να πάμε στους πνευματικούς για να εξομολογηθούμε, να κοινωνήσουμε με το σώμα και το αίμα του Χριστού για να πάρουμε δύναμη..”

Η ζωή της καρδιάς

 Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς

Έχετε ποτέ παρατηρήσει την ζωή της καρδιάς; Δοκιμάστε να το κάνετε, έστω για ένα μικρό διάστημα, και παρατηρήστε τι θα ανακαλύψετε: Προκύπτει κάτι δυσάρεστο, και ταράζεστε. 

Σας βρίσκει κάποια δυστυχία, και νοιώθετε λύπηση για τον εαυτό σας.  Βλέπετε κάποιον που δεν συμπαθείτε, και αμέσως αναβλύζει μέσα σας η εχθρότητα.  

Συναντιέστε με κάποιον ισότιμό σας, ο οποίος εν τω μεταξύ σας έχει προσπεράσει κοινωνικά, και αρχίζετε να τον φθονείτε.  Αναπολείτε τα ταλέντα σας και τις ικανότητές σας, και αρχίζετε να νοιώθετε υπερηφάνεια…. 

Να θεωρείς κάθε μέρα ως την τελευταία της ζωής σου

 Στάρετς Σάββας ο Παρηγορητής

Κάθε μέρα θεώρησέ την σαν την τελευταία της ζωή σου και πέρασέ την με εγκράτεια, με φόβο Θεού, προετοιμαζόμενος για τη φοβερή απολογία στο για όλη τη ζωή σου και όλες τις αμαρτίες σου.

Κάθε έργο σου αγίασέ το με την προσευχή, με την επίκληση του ονόματος του Θεού. Θυμήσου εκείνο που ειπώθηκε: «Χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν».

Αγάπησε πολύ τον Θεό και βάλε στην ψυχή σου τον Παράδεισο. Αγάπησε τους πλησίον στο όνομα του Θεού, σαν τέκνα του Θεού, αρνούμενος τον εαυτό σου σύμφωνα με την εντολή του Θεού και όλοι θα είναι φίλοι σου

Όποιος αγαπά τον εαυτό του, εκείνος δεν μπορεί να αγαπά τον Θεό και δεν μπορεί να υπηρετήσει τον πλησίον του με αυταπάρνηση.

Η ζωή με τον Θεό και η ζωή δίχως Θεό

(†) Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης

Ο σύγχρονος άνθρωπος δυστυχώς έμαθε να μην περιμένει καθόλου. Αυτό έχει ως συνέπεια να ξεγελά τον εαυτό του με πρόχειρες λύσεις, για να τον ικανοποιήσει όπως-όπως, τώρα, αμέσως. Η βιασύνη-βιαστικότητα αυτή είναι μια επιπολαιότητα καταστροφική, που δέρνει και τους νέους μας αλύπητα. Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε πως δεν θα πούμε εμείς τι θα κάνει ο Θεός, πώς θα το κάνει και πότε θα το κάνει. Δεν θα μάθουμε εμείς τον Θεό να σκέφτεται όπως εμείς. Δεν θα του υπαγορεύσουμε πώς ακριβώς θα ενεργήσει. Ο Θεός πάντως δεν αγαπά καθόλου τη βιασύνη, τις πρόχειρες λύσεις, τα επιπόλαια μπαλώματα της στιγμής. Από μόνος του ο άνθρωπος φθάνει σ’ ένα αδιέξοδο, νομίζοντας πως με το μυαλό μπορεί να φθάσει στον Θεό και τον απορρίπτει.

Η απόρριψη όμως αυτή δεν του προσφέρει, καθώς θα περίμενε, ελευθερία και χαρά. Η ζωή δίχως Θεό καταντά ανυπόφορη, ασήκωτη, βαρειά. Οι λογισμοί αθεΐας πικραίνουν, ζαλίζουν, αρρωσταίνουν, απελπίζουν τον άνθρωπο. Δίχως Θεό ο άνθρωπος αισθάνεται γυμνός, άδειος, φτωχός, αδύναμος, άθλιος. Η ζωή χάνει το νόημά της. Δεν ξέρει κανείς κατά πού πορεύεται και κινείται. Είναι ναυαγός στο πέλαγος δίχως σωσίβιο και πυξίδα. Δίχως Θεό όλα επιτρέπονται, λέει ο σοφός Ντοστογιέφσκυ. Έτσι ο άνθρωπος γίνεται αχαλίνωτος, ξετσίπωτος, αισχρός, ασύδοτος και αυτοφυλακισμένος, αυτοτιμωρούμενος και αυτοκολαζόμενος.

Απαλλαγή από τις προλήψεις

 

Άπειρες προλήψεις βασανίζουν και καταταλαιπωρούν τους ανθρώπους και γίνονται αφορμή να χάνουν την εσωτερική τους ειρήνη. Βλέπουν παντού κινδύνους, αποτυχίες, αρρώστιες, θανάτους, εκεί που δεν υπάρχουν.

Η πίστη σ’ όλες ανεξαρτήτως τις προλήψεις και δεισιδαιμονίες φανερώνουν έλλειψη στοιχειώδους λογικής. Πράγματι σύμφωνα με ποιά λογική ο αριθμός 13 φέρνει κακό, ή η μέρα Τρίτη έχει κάποια κακή ώρα, ή το πέταλο φέρνει γούρι;

Δεν είναι το 13 ένας αριθμός όπως όλοι οι άλλοι και η Τρίτη ημέρα του Θεού όπως και οι άλλες της εβδομάδας; Και που βρήκε το πέταλο την ιδιότητα να απομακρύνει τα κακά; Τα χαϊμαλιά, οι χάντρες, τα μάτια έχουν μεγαλύτερη δύναμη από το σταυρό; Και για να επεκτείνουμε τα ερωτήματά μας;

Να δοκιμάσουμε να γίνουμε ένα με τον Χριστό …..

 

Να δοκιμάσουμε να γίνουμε ένα με τον Χριστό. Αρχίζοντας σήμερα, αρχίζοντας τώρα. Τώρα να βάλουμε μια αρχή για τη σωτηρία μας, να πάρουμε την απόφαση: «Κύριε εγώ αμάρτησα μέχρι τώρα. Είπα ψέματα, έκανα κακό στους άλλους, κατέκρινα, υπερηφανεύτηκα, πόρνεψα- τώρα Χριστέ βοήθησέ με να κάνω μια νέα αρχή. Πιστεύω σε εσένα και ότι με θέλεις κοντά Σου». Γιατί ο Χριστός λέει: «Κάνε σήμερα το πρώτο βήμα προς Εμένα! «Και ο διάβολος λέει: «Κάνε το, κάνε το αλλά όχι σήμερα!

Μετανόησε, μετανόησε αλλά όχι σήμερα! Αύριο!»

Κάποιος έλεγε ότι τα πρώτα εκατό χρόνια είναι δύσκολα. Δε θα ζήσουμε αιώνια σ’ αυτόν τον κόσμο.

«Εἰς τήν ἄσπιλον Παρθένον»

 

Ἁγίου Νεκταρίου, Μητροπολίτου Πενταπόλεως τοῦ θαυματουργοῦ, ὕμνος ιγ΄, «Εἰς τήν ἄσπιλον Παρθένον»

(ἀπό τό βιβλίον τοῦ ἰδίου: «ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ ἤτοι ῼΔΑΙ ΚΑΙ ΥΜΝΟΙ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ ΚΑΙ ΑΕΙΠΑΡΘΕΝΟΝ ΜΑΡΙΑΝ», ὑπό ἁγίου Νεκταρίου, Διευθυντοῦ τῆς Ριζαρείου Ἐκκλησιαστικῆς Σχολῆς, Μητροπολίτου Πενταπόλεως, σελ. 59),

μελοποιηθείς εἰς πεντάηχον μέλος ὑπό Χαραλάμπους Μουζουρίδη, μουσικοδιδασκάλου, ἰεροψάλτου, τ. Λυκειάρχη Ἐκκλησιαστικῆς Σχολῆς Ξάνθης.

Ψάλλει ὁ Χορός τῶν Πατέρων τοῦ Ἰεροῦ Κοινοβίου Ὁσίου Νικοδήμου.

***

Ὕμνος ιγ΄. Εἰς τήν ἄσπιλον Παρθένον.

ᾨδή α΄.

Δέσποινα παντευλόγητε, ὑπέραγνε Παρθένε, παράδεισε πανθαύμαστε, κῆπε καλλωπισμένε, Σέ δυσωπῶ, Πανάχραντε, χαρίτωσον τόν νοῦν μου, κατεύθυνον τάς σκέψεις μου, φώτισον τήν ψυχήν μου.

Ἀλληλούϊα, ἀλληλούϊα, ἀλληλούϊα.

Λόγος περί εξομολογήσεως

Γέρων Κλεόπας Ηλιέ 

Ο όσιος Παΐσιος ο Μέγας λέγει ότι: «Η εξομολόγησις των λογισμών στον Πνευματικό είναι το θεμέλιο της πνευματικής ζωής και η ελπίς της σωτηρίας για όλους τους πιστούς»

Πατέρες και αδελφοί,

Ένα από τα μεγαλύτερα πνευματικά καθήκοντα των μοναχών αλλά και των λαϊκών χριστιανών, είναι η εξομολόγησις των αμαρτιών. Γι αυτό, όσα πρόκειται να είπω παρακάτω, θα έχουν σχέσι με αυτό το Μυστήριο.

Κατ’ αρχάς πρέπει να έχουμε υπ’ όψιν μας ότι όλοι οι άνθρωποι είμεθα αμαρτωλοί ενώπιον του Θεού, άλλοι περισσότερο και άλλοι ολιγώτερο.

Αυτό μας το λέγει και η Αγία Γραφή ως εξής: «Τίς γάρ ων βροτός, ότι έσται άμεμπτος, ή ως εσόμενος δίκαιος γεννητός γυναικός;» (Ιώβ 15, 14), ενώ ο Ευαγγελιστής Ιωάννης λέγει στην πρώτη του επιστολή στίχο 8 και 9 «Εάν είπωμεν ότι αμαρτίαν ούκ έχομεν, εαυτούς πλανώμεν και η αλήθεια ούκ έστιν εν ημίν.

Εάν ομολογώμεν τας αμαρτίας ημών, πιστός έστι και δίκαιος, ίνα αφή ημίν τας αμαρτίας και καθαρίση ημάς από πάσης αδικίας».

Η εξομολόγησις για να είναι σωστή και ευάρεστος στον Θεό, πρέπει να εκπληροί τις έξης προϋποθέσεις:

Τι είναι η νοερά προσευχή;

Νοερά προσευχή ή ευχή ονομάζεται η προσευχή “Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού,  ελέησον με τον αμαρτωλό”. Λέγεται και μονολόγιστη ευχή, επειδή αποτελεί συνεχή επανάληψη των ίδιων λέξεων.

Απευθυνόμαστε στον Κύριο, σ’ Αυτόν που μας έχει δημιουργήσει. Κατόπιν ομολογούμε, ότι Αυτός ο Κύριος είναι ο ιστορικός θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός που έλαβε ανθρώπινη σάρκα από την Υπεραγία Θεοτόκο. Με το “Υιέ του Θεού” διακηρύττουμε, ότι ο Ιησούς Χριστός είναι το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας μέσω του οποίου γνωρίσαμε τον Πατέρα, που μας απέστειλε το Άγιο Πνεύμα. Απ’ Αυτόν τον τέλειο Θεό και τέλειο άνθρωπο ζητάμε ταπεινά να ελεήσει εμάς τους αμαρτωλούς.

Πώς να «ξεπαγώσουμε τα λάδια της ψυχής» πριν προσευχηθούμε;

 

Η Προσευχή είναι μία εσωτερική κίνηση τής ψυχής για επικοινωνία μέ τον Θεό…

Αν κάποιος δεν έχει όρεξη για προσευχή και δεν είναι αποδεδειγμένα κουρασμένος, αυτός μπορεί να ξεκινήσει τον προσωπικό του διάλογο με τον Θεό προσευχόμενος για τους άλλους, έτσι ώστε σιγά – σιγά «να ξεπαγώσουν τα λάδια της ψυχής του» και μετά να αρχίσει να προσεύχεται και για τον εαυτό του.

Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, ο Ρώσος, (+24.9.1938) που έζησε στο Μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονος (Ρώσικο), μας είπε ότι οι πιο ευπρόσδεκτες προσευχές για τους άλλους είναι οι εξής:

Πρώτα πρέπει να προσευχόμαστε για τους εχθρούς μας, γιατί μή ξεχνάμε ότι και ο Χριστός προσευχήθηκε για τους σταυρωτές Του πάνω από τον Σταυρό…

…Δεύτερον πρέπει να προσευχόμαστε για τους νεκρούς μας, γιατί αυτοί από μας τους ζωντανούς περιμένουν μέχρι τη Β΄ Παρουσία, για να τους βοηθήσουμε με τις ευχές, προσευχές, μνημόσυνα και ελεημοσύνες μας υπέρ συγχωρήσεως και αναπαύσεως της ψυχής τους.

Και τρίτον πρέπει να προσευχόμαστε για τους λαούς της γης που δεν πίστεψαν ακόμη στην Ορθοδοξία ώστε να γνωρίσουν εν Πνεύματι Αγίω τον Σωτήρα και Λυτρωτή μας Χριστό.

Οι άνθρωποι εγκατέλειψαν τον Θεό

Αλεξάντρ Ισάγεβιτς Σολζενίτσιν

Όταν πρωτοπήγα στο σχολείο στην πόλη Ροστόβ, στον ποταμό Ντόν – θυμάμαι ότι στο δρόμο μου περνούσε ένα αστραφτερό σήμα της Ένωσης των Αθεϊστών Αγωνιστών – οι συμμαθητές μου με κορόιδευαν, με την παρότρυνση των μελών της Komsomol, επειδή συνόδευα τη μητέρα μου στην τελευταία εκκλησία που απέμενε στην πόλη, και μου άρπαξαν το σταυρό που φορούσα στο λαιμό μου.

Αργότερα θυμάμαι την εξήγηση που έδιναν μερικοί γέροι για τις μεγάλες συμφορές που είχαν πέσει στη Ρωσία: «Οι άνθρωποι εγκατέλειψαν τον Θεό γι’ αυτό συνέβησαν όλα αυτά» .

Από τότε πέρασα 50 ολόκληρα χρόνια μελετώντας την ιστορία της Ρωσικής Επανάστασης.

Ποιος θα νικήσει στον μελλοντικό πόλεμο;

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Δεν πρόκειται να νικήσει ούτε ό πιο πολιτισμένος ούτε ό πιο πολυάριθμος ούτε πιο εξοπλισμένος. Αν κάτι είναι σαφές, στρατηγέ, από την πολεμική εμπειρία του κόσμου, είναι αυτό. Και αυτό δεν είναι σαφές μόνον από τούς Βιβλικούς πολέμους, αλλά και από τούς σύγχρονους πολέμους. Στην πραγματικότητα δεν υφίσταται διαφορά ανάμεσα στούς Βιβλικούς και «μη βιβλικούς» πολέμους. Όλοι οι πόλεμοι από την αρχή έως το τέλος της ιστορίας είναι Βιβλικοί δηλαδή τελούν πράγματι υπό τον ζώντα, το δρώντα και παντοδύναμο έλεγχο εκείνου τού Τρίτου, Αοράτου Κριτού. Και όλοι τους προέρχονται είτε από την αμαρτία τών δύο αντιμαχόμενων πλευρών ή της μιας από αυτές, και σ’ όλους αυτούς ισχύει ή Βιβλική αιτιότητα κι όλοι ολοκληρώνονται έτσι όπως αποφασίζει ή αιώνια και αλάνθαστη Δικαιοσύνη. Ή παλαιά Ινδία ήταν πιο πολιτισμένη από τις ορδές τού Άκμπάρ κι όμως υπέκυψε.

Πώς θα κερδίσουμε κι εμείς τον Γολιάθ;

 

Ο Δαβίδ όταν πήγε να πολεμήσει τον Γολιάθ τι είχε μαζί του; Μία σφεντόνα και πέντε ομαλές πέτρες που μάζεψε απ΄το ποτάμι. Όταν τον είδε ο Γολιάθ δεν μπορούσε να πιστέψει ότι θα παλέψει μαζί του. Ίσως του φαινόταν κι αστείο.

“Έλα σε εμένα”, λέει ο Γολιάθ, “και θα δώσω το σώμα σου στα πουλιά και στα ζώα να το φάνε”. Αλλά ο Δαβίδ απαντάει: “Εσύ έρχεσαι σε εμένα με σπαθί, δόρυ και ακόντιο, αλλά εγώ έρχομαι σε εσένα με το όνομα του Θεού. Την ημέρα αυτή ο Θεός θα σε παραδώσει στα χέρια μου και θα σε πατάξω”.

Τότε ο Δαβίδ τρέχει προς το μέρος του Γολιάθ. Παίρνει μια πέτρα, τη βάζει στη σφεντόνα του και τη ρίχνει με όλη του τη δύναμη. Η πέτρα πηγαίνει κατευθείαν στο κεφάλι του Γολιάθ, και εκείνος πέφτει κάτω νεκρός!

Εμείς σήμερα, οι καθημερινοί μιμητές του μικρού και αδύναμου Δαβίδ, πώς μπορούμε να κερδίσουμε τον νοητό Γολιάθ; Πρέπει να έχουμε μαζί μας και να είμαστε οπλισμένοι όπως ο Δαβίδ. Θα χρησιμοποιούμε κι εμείς πέντε ομαλές “πέτρες”, πέντε μικρές λέξεις.

Η φιλαυτία είναι εμπόδιο της αγάπης...

† μοναχή Ἀκυλίνα Παρμαξίδου, ἡγουμένη τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τῆς Ἀναλήψεως Σίψας

Τί είναι αυτό πού δυσκολεύει, πού εμποδίζει την αγάπη; Όλοι την επιζητούμε, όλοι την θέλουμε, αλλά προκύπτουν εμπόδια. Πιο συγκεκριμένα: Όταν συμφωνούν δύο πνευματικοί άνθρωποι, τότε έχουν αγάπη μεταξύ τους.
 Σε ανθρώπους πού είναι μακριά από τον Χριστό την βρίσκουμε με το σπίρτο, γιατί συμφωνούν ως προς την ζωή πού κάνουν. Άραγε μπορεί να εμποδίσει η ζωή του άλλου ένα πνευματικό άνθρωπο ν’ αγαπήσει και κάποιον άλλον; Δηλαδή μόνο μέσα στα πνευματικά όρια βρίσκεται η αγάπη; Λέει ο Απόστολος Παύλος πολλά πράγματα για την αγάπη. Η καθεμιά πού βλέπει να σκοντάφτει; Είναι η φιλαυτία μας το εμπόδιο αυτό. Είτε διότι δεν απένειμα τον κατάλληλο σεβασμό, είτε διότι δεν πρόσεξα, δεν έδωσα την τιμή πού έπρεπε να δώσω.

Βάζουμε σαν κέντρο τον εαυτό μας και μετά όλα τα υπόλοιπα. Όλες οι αρετές συνδέονται η μία με την άλλη και αποτελούν μία αλυσίδα. Αν πάρουμε και το αντίθετο, αποτελούν και πάλι αλυσίδα. Έχεις την ταπείνωση, θα έχεις και την υπακοή σου και την υπομονή. Αν έχεις εγωισμό κι εκείνος με τη σειρά του ελκύει όλες τις άλλες κακίες. Και οι αρετές και οι κακίες είναι συνδεδεμένες με κρίκους. Όταν μπουν όμως μέσα στον αγώνα, όλα κατορθώνονται. Αν όχι όλα, ένα μεγάλο μέρος.

Ο άντρας και η πεταλούδα

 

Ένας άνδρας κάποτε βρήκε το κουκούλι μιας πεταλούδας.

Μια μέρα εμφανίστηκε ένα μικρό άνοιγμα.

Κάθισε και παρακολουθούσε την πεταλούδα

Για αρκετές ώρες

Καθώς εκείνη προσπαθούσε να περάσει το σώμα της

Μέσα από το μικρό άνοιγμα.

Ύστερα, η πεταλούδα σταμάτησε.

Ήταν φανερό πως δεν μπορούσε να προχωρήσει άλλο.

Έτσι ο άνδρας αποφάσισε να βοηθήσει την πεταλούδα.

«Να γνωρίσεις τον εαυτό σου, ποιος είσαι»

 Όσιος Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής

Και γι’ αυτό πρώτα απ’ όλα χρειάζεται το «γνώθι σαυτόν». Δηλαδή να γνωρίσεις τον εαυτό σου, ποιος είσαι. Ποιός είσαι στ’ αλήθεια, όχι ποιός νομίζεις εσύ ότι είσαι.

Με τη γνώση αυτή γίνεσαι ο σοφότερος των ανθρώπων. Με τέτοια επίγνωση έρχεσαι σε ταπείνωση και παίρνεις χάρη από τον Κύριο. Διαφορετικά αν δεν αποκτήσεις αυτογνωσία, αλλ’ υπολογίζεις μόνο τον κόπο σου, γνώριζε ότι πάντοτε θα βρίσκεσαι μακριά από το δρόμο. 

Διότι δεν λέει ο Προφήτης· «ίδε, Κύριε, τον κόπον μου», αλλά «ίδε, λέγει, την ταπείνωσίν μου και τον κόπον μου». Ο κόπος είναι για το σώμα, η ταπείνωση για τη ψυχή και πάλι τα δύο μαζί, κόπος και ταπείνωση, για όλον τον άνθρωπο.

Ποιός νίκησε τον διάβολο; Αυτός που γνώρισε την ασθένειά του, τα πάθη και τα ελαττώματα, που έχει. Ο φοβούμενος να γνωρίσει τον εαυτό του, αυτός βρίσκεται μακριά από τη γνώση· άλλο τίποτε δεν αγαπά παρά να βλέπει μόνο λάθη στους άλλους και να τους κρίνει. Αυτός δεν βλέπει στους άλλους χαρίσματα, αλλά μόνον ελαττώματα- δεν βλέπει στον εαυτό του ελαττώματα, παρά μόνο χαρίσματα. 

Μέ ποίους πρέπει νά συναναστρεφόμεθα

 Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος

Ἡ ἐμφάνιση εἶναι, θὰ λέγαμε, τὰ φύλλα, ἐνῷ τὰ ἔργα οἱ καρποί. Μὴ δώσεις λοιπὸν σημασία στὴν ἐξωτερικὴ ἐμφάνιση καὶ θελήσεις νὰ μιμηθεῖς τέτοιους ἀνθρώπους, μὲ τὴ δικαιολογία ὅτι τάχα δὲν εἶσαι ἐσὺ καλύτερος ἀπ᾿αὐτοὺς ποὺ πέφτουν στὰ πάθη.

Στοχάσου αὐτὰ ποὺ λέει ἡ Γραφή, ὅτι «ἐν μεγάλῃ οἰκίᾳ οὐκ ἔστι μόνον σκεύη χρυσὰ καὶ ἀργυρά, ἀλλὰ καὶ ξύλινα καὶ ὀστράκινα, καὶ ἃ μὲν εἰς τιμήν, ἃ δὲ εἰς ἀτιμίαν» (Β´ Τιμ. 2:20). Ἂν λοιπὸν παρακούσεις τὸν Κύριο καὶ ἐκτελέσεις τὰ ἔργα τῆς ἁμαρτίας, θὰ εἶσαι σκεῦος χωρὶς ἀξία. Ἂν ὅμως ἐκτελέσεις τὰ ἔργα τοῦ Κυρίου, θὰ εἶσαι ἐκλεκτὸ σκεῦος «εἰς τιμήν, ἡγιασμένον καὶ εὔχρηστον τῷ δεσπότῃ, εἰς πᾶν ἔργον ἀγαθὸν ἡτοιμασμένον» (Β´ Τιμ. 2:21).

Ἀγάπα τὴν καλὴ συναναστροφὴ καὶ ἀπόφευγε τὴν κακή. Γιατὶ οὔτε ὁ μάγος οὔτε ὁ ληστὴς οὔτε ὁ τυμβωρύχος γεννήθηκαν τέτοιοι, ἀλλὰ ἔμαθαν τὰ ἐγκλήματα ἀπὸ ἀνθρώπους, ποὺ ὁ διάβολος τοὺς διέστρεψε τὴ διάνοια. Ὁ Θεὸς ὅλα τὰ ἔκανε πολὺ καλὰ (Γέν. 1:31).

Οι πέντε τρόποι για να έλθει η μετάνοια

 Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος πρακτικά μας δείχνει πέντε δρόμους της μετανοίας. Μας λέγει:

Πρώτος δρόμος μετανοίας είναι ν’ αυτοκαταδικάζεσαι για τις αμαρτίες σου. Ο Κύριος εκτιμά ιδιαίτερα αυτή σου την πράξη. Αυτός που μόνος του καταδίκασε τ’ αμαρτήματά του πολύ δύσκολα θα τα επαναλάβει.

Η έγκαιρη εξέγερση της συνειδήσεως σου διά της αυτοκατηγορίας δεν θα έχει κατήγορο στο ουράνιο κριτήριο.

Δεύτερος αξιόλογος δρόμος μετανοίας είναι να μη βαστάς κακία για κανένα, ακόμα και γι’ αυτούς τους εχθρούς σου. Να συγκρατείς πάντοτε την οργή σου, να συγχωρείς τ’ αμαρτήματα των άλλων, γιατί έτσι θα εξαλείψει και τα δικά σου ο Κύριος. Είναι αυτό ένα αποτελεσματικό καθαρτικό, αφού μας το υπέδειξε ο ίδιος ο Κύριος λέγοντας: Αν συγχωρέσετε τους χρεώστες σας, τότε θα σας συγχωρήσει σίγουρα και ο ουράνιος πατέρας μας (Ματθ. 6. I).

«Κάθε ἐμπόδιο γιά καλό»

Ὅσιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης 

Ὅσο πιό σκληρόκαρδος εἶναι ὁ ἄνθρωπος, τόσο πιό βαθιά θά εἶναι ἡ πτώση του. Ἕνα αὐγό σπάει καί ἀπό ὕψος 30 πόντων.

Ὅμως ἕνας βράχος πρέπει νά ἀνέβει πολύ ὑψηλά καί νά πέσει γιά νά συντριβεῖ.

Ὁ ἄνθρωπος πού ἔχει πολύ σκληρή καρδιά, θά ἐπιτρέψει ὁ Θεός νά πετύχει κάποια πράγματα:

Νά ἀνέβει ψηλά καί κατόπιν νά πέσει βαρύγδουπα γιά νά συντριβεῖ, νά μαλακώσει, νά σπάσει.

Ὅμως ὁ μαλακός ἄνθρωπος, ὁ εὐαίσθητος, ὁ πονόψυχος μπορεῖ νά μήν ἔχει μεγάλες κοσμικές ἐπιτυχίες, νά βρίσκει ὅλο ἐμπόδια, αὐτό ὅμως τόν προστατεύει ἀπό μεγάλες πτώσεις, τίς ὁποῖες ἡ εὐαίσθητη καρδιά του δέν θά ἀντέξει.

Νά λοιπόν, πού τά ἐμπόδια στή ζωή μας εἶναι ἡ προστασία μας καί ὄχι ἡ κατάρα μας καί ἡ δοκιμασία μας.

ΟΜΙΛΙΑ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΙΕΡΟΥ ΚΟΙΝΟΒΙΟΥ ΟΣΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ 30 - 11 - 2024

 

Έτσι πρέπει να αγαπήσουμε τον Θεό!

Ὁσίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου

Ἡ ψυχή τοῦ Χριστιανοῦ πρέπει νά εἶναι λεπτή, νά εἶναι εὐαίσθητη, νά εἶναι αἰσθηματική, νά πετάει, ὅλο νά πετάει, νά ζεῖ µές στά ὄνειρα. Νά πετάει µές στ᾽ ἄπειρο, µές στ᾽ ἄστρα, µές στά μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ, µές στή σιωπή. 

Ὅποιος θέλει νά γίνει χριστιανός, πρέπει πρῶτα νά γίνει ποιητής. Αὐτό εἶναι! Πρέπει νά πονᾶς. Ν᾿ ἀγαπᾶς καί νά πονᾶς. Νά πονᾶς γι’ αὐτόν πού ἀγαπᾶς. Ἡ ἀγάπη κάνει κόπο γιά τόν ἀγαπημένο. Ὅλη νύκτα τρέχει, ἀγρυπνεῖ, ματώνει τά πόδια, γιά νά συναντηθεῖ µέ τόν ἀγαπημένο. 

Κάνει θυσίες, δέν λογαριάζει τίποτα, οὔτε ἀπειλές οὔτε δυσκολίες, ἐξαιτίας τῆς ἀγάπης. Ἡ ἀγάπη πρός τόν Χριστό εἶναι ἄλλο πράγμα, ἀπείρως ἀνώτερο. Καί ὅταν λέμε ἀγάπη, δέν εἶναι οἱ ἀρετές πού θά ἀποκτήσομε ἀλλά ἡ ἀγαπῶσα καρδία πρός τὸν Χριστό καί τούς ἄλλους. 

...την ώρα του δειλινού, την ώρα που φαίνεται ο Θεός ν΄ αγαπάει περισσότερο από όλες τις άλλες

 

(...) Τίποτε όμως δεν ήταν πιο μόνιμο από τον φόβο μου μην χάσω αυτόν, τον ένα, τον καλό μαργαρίτη.

Θα με ρωτήσεις βέβαια ποιος είναι ο καλός μαργαρίτης.

Πολλές φορές το σκέφτηκα και θα σου πω πού κατέληξα:

Ο καλός μαργαρίτης είναι η καλή απολογία. Η διαρκής ανάμνηση της στιγμής, που θα βρεθείς μπροστά Του. Όχι μπροστά σ΄ ένα… φοβερό βήμα αλλά μαζί Του σε μια απέραντη αμμουδιά. Εκεί που θα τα πείτε αντικριστά, καθισμένοι σε δυο ψάθινες καρέκλες την ώρα του δειλινού, την ώρα που ο ήλιος βασιλεύει, την ώρα του δικού σου δειλινού, την ώρα που φαίνεται ο Θεός ν΄ αγαπάει περισσότερο από όλες τις άλλες. Κάποια δειλινά –θυμάσαι;- τά ΄λεγε και με τον Αδάμ. Κάποιο δειλινό –θυμάσαι;- χάθηκε ο παράδεισος.

Ούτε βροντές, ούτε αστραπές. Μόνο μια ματιά Του, που θα σε διαπεράσει σαν γλυκόστομη ρομφαία και θα ξετυλίξει μπροστά στα μάτια σου, σε μια στιγμή, ολόκληρη τη ζωή σου. Δε θα μιλήσει. Εσένα όμως θα σε πλημμυρίσει ένα βαρύ ερώτημα:

Δέν θέλω νά θλίβεστε

Ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

Οἱ πειρασμοὶ παραχωροῦνται γιὰ νὰ φανερωθοῦν τὰ κρυμμένα πάθη, νὰ καταπολεμηθοῦν κι ἔτσι νὰ θεραπευθεῖ ἡ ψυχή. Εἶναι καὶ αὐτοὶ δεῖγμα τοῦ θείου ἐλέους.

Γί’ αὐτὸ ἄφησε μὲ ἐμπιστοσύνη τὸν ἑαυτό σου στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ καὶ ζήτησε τὴ βοήθειά Του, ὥστε νὰ σὲ δυναμώσει στὸν ἀγώνα σου. Ἡ ἐλπίδα στὸν Θεὸ δὲν ὁδηγεῖ ποτὲ στὴν ἀπελπισία.

Οἱ πειρασμοὶ φέρνουν ταπεινοφροσύνη. Ὁ Θεὸς ξέρει τὴν ἀντοχὴ τοῦ καθενός μας καὶ παραχωρεῖ τοὺς πειρασμοὺς κατὰ τὸ μέτρο τῶν δυνάμεών μας. Νὰ φροντίζουμε ὅμως κι ἐμεῖς νὰ εἴμαστε ἄγρυπνοι καὶ προσεκτικοί, γιὰ νὰ μὴ βάλουμε μόνοι μας τὸν ἑαυτό μας σὲ πειρασμό.

Η τσιγγουνιά και η απληστία είναι το πιο καταστροφικό πάθος

 

Τρεις άνθρωποι, ενώ βάδιζαν στο δρόμο, βρήκαν ένα θησαυρό κι αποφάσισαν να τον καρπωθούν.

Τον μετέφεραν σ’ άλλο μέρος κι έστειλαν τον ένα απ’ αυτούς στην πόλη για να αγοράσει κρασί και να το γλεντήσουν.

Οι δύο που έμειναν συμφώνησαν να τον σκοτώσουν, ώστε ο πλούτος να μείνει σ’ αυτούς.

Εκείνος όμως, αφού αγόρασε το κρασί, πήγε σ’ ένα φαρμακείο κι αγόρασε δηλητήριο για να δώσει στους άλλους δύο το δηλητηριασμένο κρασί, ώστε να κρατήσει μόνο για τον εαυτό του τον θησαυρό.

Και να τί έγινε.

Αντιμετώπιση του χλευασμού από τους ανθρώπους

Αββάς Μάρκος

Ο χλευασμός από ανθρώπους φέρνει λύπη στην καρδιά, γίνεται όμως αιτία εξαγνισμού σε όποιον τον υπομένει.

Αν θέλεις να σε επαινούν οι άνθρωποι χωρίς αυτό να σε καταδικάζει, αγάπησε πρώτα το να σε ελέγχουν για τα αμαρτήματά σου.

Όση ντροπή δεχτεί κανείς για την αλήθεια του Χριστού, εκατό φορές περισσότερο θα δοξαστεί από πολλούς. Το καλύτερο όμως είναι να κάνει κάποιος το κάθε καλό για χάρη των μελλοντικών αγαθών.

Όταν δεις έναν λογισμό να σε παρακινεί σε ανθρώπινη δόξα, να ξέρεις καλά ότι σου ετοιμάζει ντροπή.

Ρίζα της αισχρής επιθυμίας είναι ο ανθρώπινος έπαινος, όπως ακριβώς ρίζα της σωφροσύνης είναι ο έλεγχος της κακίας και όχι όταν τα ακούμε, αλλά όταν τα δεχόμαστε.

Όταν κάποιος σε βλάψει ή σε προσβάλλει ή σε κατατρέξει, εσύ να μη σκέφτεσαι το παρόν, αλλά να περιμένεις το μέλλον και θα διαπιστώσεις ότι σου έγινε πρόξενος πολλών καλών, όχι μόνο σε αυτή τη ζωή, αλλά και στη μέλλουσα.

Αν δεις κάποιον να σε επαινεί υποκριτικά, να περιμένεις από αυτόν κατηγορία σε κατάλληλη στιγμή.

Σ’ αυτή τη ζωή μπορούμε να μετανοήσουμε

 Άγιος Εφραίμ ο Σύρος

Ο τωρινός καιρός είναι καιρός για μετάνοια. Μακάριος λοιπόν είναι εκείνος, που δεν έπεσε καθόλου στα δίχτυα του εχθρού. Μακάριος είναι για μένα και εκείνος που έπεσε στα δίχτυα του, αλλά κατόρθωσε να τα σκίσει και να του ξεφύγει όσο βρίσκεται στην παρούσα ζωή. Αυτός, ζώντας ακόμα σωματικά, μπόρεσε να ξεφύγει από τον πόλεμο και να σωθεί, όπως ξεγλιστράει το ψάρι από το δίχτυ. Γιατί το ψάρι, και να πιαστεί, αν σκίσει το δίχτυ και ορμήσει προς τον βυθό, όσο βέβαια είναι ακόμα στο νερό, σώζεται. Αν όμως το τραβήξουν στη στεριά, τότε πια δεν μπορεί να βοηθήσει τον εαυτό του.

Χάρισε την καρδιά σου στον Χριστό!

 Άγιος Λουκάς ο ιατρός

» … θυμήσου, θυμήσου αγαπημένο μου παιδί όλα τα συμβάντα της ζωής μας είναι μέρος της παντελώς άγνωστης οικονομίας του Θεού. Τώρα δεν καταλαβαίνουμε τη σημασία τους, αλλά πιο αργά θα τα καταλάβουμε.

Τώρα αισθανόμαστε ότι είμαστε αδικημένοι και λοιδορούμενοι. Αργότερα θα καταλάβουμε ότι από τα πάντα θα μπορούσαμε να έχουμε ένα τεράστιο όφελος: τον ταπεινό λογισμό.

Εσύ τώρα να προσπαθήσεις να πλησιάσεις τον Θεό όσο πιο πολύ μπορείς με την προσευχή και την άσκηση. Τήρησε τον κανόνα που σου έχει δώσει ο πνευματικός σου και προσπάθησε να αισθανθείς τον Θεό.

Κάνε οτιδήποτε για να Τον ζήσεις, να Τον βάλεις στην καρδιά σου. Να μαλακώσει η καρδούλα σου, παιδί μου, από το άγγιγμα της Χάρης, κάθε στιγμή όταν σκέφτεσαι πόσο πολύ σε αγαπάει ο Θεός και πόσο σε προστάτεψε από τον ψυχικό θάνατο, προστατεύοντάς σε από τις βρομιές που φέρνουν οι δαίμονες στο μυαλό των ανθρώπων…

Ο γλυκύτατος Ιησούς να είναι πάντα στις σκέψεις σου, να είναι ένα λιμάνι στο οποίο θα επανέρχεσαι ξανά και ξανά …

Επίσης μη διστάσεις να καλείς την Παναγία σε βοήθεια όποτε έχεις ανάγκη και όχι μόνο.

Στόν ἀδελφό πού δοκιμάζεται ἀπό πειρασμό

Αββά Δωροθέου

Πρώτα-πρώτα, παιδί μου, δεν γνωρίζουμε τον τρόπο που οικονομεί ο Θεός τη ζωή μας και οφείλουμε να Του παραδίνουμε τον εαυτό μας να τον κυβερνήσει πράγμα που οφείλουμε ακριβώς να κάνουμε και σ᾽ αυτήν την περίσταση.

Γιατί θα δυσκολευτείς, αν θελήσεις να κρίνεις με ανθρώπινα κριτήρια όσα σου συμβαίνουν αντί ν’ αφήσεις στον Θεό κάθε μέριμνά σου. Πρέπει λοιπόν, όταν σε περικυκλώνουν θλιβεροί και πιεστικοί λογισμοί, να κραυγάζεις στον Θεό:

«Κύριε, οικονόμησε αυτήν την υπόθεση, όπως Συ θέλεις και όπως γνωρίζεις»[1]. Γιατί πολλά θέματα τα τακτοποιεί η Πρόνοια του Θεού διαφορετικά απ’ ό,τι νομίζουμε ή ελπίζουμε. Και οι ελπίδες που τρέφαμε για μερικά πράγματα, από την πείρα αποδείχτηκαν λαθεμένες.

Η αγάπη της μάνας...

 

Βρισκόμαστε στη Μόσχα, στη δεκαετία του 1980.

Στις δώδεκα τα μεσάνυχτα, χτύπησαν την πόρτα στην εκκλησία. Ήταν μια γριούλα. Και ζητούσε παπά, να πάει να κοινωνήσει έναν άρρωστο.

Ο παπάς ετοιμάστηκε και βγήκε αμέσως μαζί της. Πλησιάζουν σε ένα φτωχό σπιτάκι, τύπου παράγκας…

Η γριούλα ανοίγει την πόρτα και μπάζει τον ιερέα σε ένα δωμάτιο.

Καί να ξαφνικά ο παπάς ευρίσκεται εκεί μόνος με μόνο τον άρρωστο.

Ο άρρωστος του δείχνει με χειρονομίες την πόρτα και σκούζει.

– Φύγε από εδώ! Ποιος σε εκάλεσε; Εγώ είμαι άθεος. Και άθεος θα πεθάνω.

Καλή και ευλογημένη Σαρακοστή να έχουμε και καλή πορεία, πορεία προς την Βηθλεέμ

 

Ας προετοιμασθούμε κατάλληλα όλες αυτές τις ημέρες με νηστεία, μετάνοια και προσευχή.

Στὶς 15 Νοεμβρίου ἀρχίζει ἡ νηστεία τῶν Χριστουγέννων. Πρόκειται γιὰ μιὰ περίοδο ἔντονης πνευματικῆς ἐργασίας καὶ ψυχοσωματικῆς προετοιμασίας γιὰ τὸν ἑορτασμό τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῆς Γεννήσεως τοῦ Κυρίου.

Ἀπὸ τὶς 15 Νοεμβρίου ἕως τὶς 17 Δεκεμβρίου (κατ’ ἄλλη παράδοση ἕως τὶς 12 Δεκεμβρίου) νηστεύουμε τὸ κρέας, τὰ γαλακτομικά καὶ τὰ αὐγά καὶ τρῶμε ψάρι (ἐκτὸς βεβαίως Τετάρτης καὶ Παρασκευῆς, ποὺ νηστεύουμε αὐστηρά). Μετὰ τὶς 17 (ἢ 12) Δεκεμβρίου νηστεύουμε καὶ τὸ ψάρι.

Στοχασμοί την ώρα του πόνου

π. Μάρκελλος Καρακαλληνός

Ο Πανάγαθος και πολυεύσπλαχνος Θεός επιθυμεί πολύ την σωτηρίαν μας. Μας περιμένει με πολλή αγάπη εις την ουράνιον Βασιλείαν του, την ητοιμασμένην από καταβολής κόσμου.

Διά τούτο επεμβαίνει και χειρουργεί με πολλούς τρόπους την ψυχήν μας, διά να την προετοιμάση ως κεκοσμημένην νύμφην διά την Βασιλείαν του.

Επειδή εμείς είμεθα αμελείς και οκνηροί και δεν αγωνιζόμεθα όσον πρέπει διά την σωτηρίαν μας, έρχεται ο φιλόστοργος Πατέρας μας παιδαγωγικά να μας ξυπνήση. Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να περάση την ζωήν του χωρίς θλίψεις, ασθένειες, δοκιμασίες, αδικίες και παντός είδους δυσκολίες.

Έρχεται η ώρα που κάθε ψυχή θα ανεβή τον ιδικόν της Γολγοθά. Πρέπει να δώση πολλές εξετάσεις, να δοκιμασθή πολύ, διά να γίνη κληρονόμος της Βασιλείας του.

Άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Αυτόν τον δρόμον επέρασε πρώτος ο Σταυρωθείς αναμάρτητος Ιησούς Χριστός· αυτόν τον δρόμον ακολούθησαν εις την συνέχεια όλοι οι μάρτυρες, οι ομολογηταί, οι όσιοι, όλοι οι άγιοι.

Ύστερα από μία κουραστική μέρα, μας είναι απαραίτητη η βραδυνή προσευχή

Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου

Το βράδυ, κατάκοπος καθώς είμαι από το μόχθο της ημέρας, δεν έχω όρεξη για προσευχή.

Άλλωστε, γιατί να προσευχηθώ;

Μα πως είναι δυνατό!

Να μην έχει κανείς διάθεση επικοινωνίας με τον Κύριο, έστω και εξουθενωμένος σωματικά;

Μήπως οι οποιεσδήποτε διασκεδάσεις ξεκουράζουν τον άνθρωπο;

Όχι, αυτές τον καταπονούν περισσότερο, ενώ η προσευχή έλκει τη θεία χάρη, που αναπαύει σώμα και ψυχή.

Δεν προσεύχεστε, λοιπόν...

Ή είστε θυμωμένοι με το Θεό ή πιστεύετε ότι δεν Τον έχετε ανάγκη.

Γιατί να προσευχηθώ;

Αναρωτιέστε.

Ο όσιος Αμβρόσιος της Όπτινα για τη σωτηρία

 

Κάποιος ρώτησε τον όσιο Αμβρόσιο της Όπτινα:

– Πάτερ, είναι δυνατό να ζούμε στον κόσμο και να σωθούμε;

– Και βέβαια είναι δυνατό, απάντησε ο όσιος, αν δεν ζούμε με το τραλαλά, αλλά με ειρήνη και ταπείνωση.

Άλλες φορές σε παρόμοιες ερωτήσεις έδωσε τις ακόλουθες απαντήσεις:

– Να ζούμε με ευθύτητα, χωρίς φαρισαϊκή υποκρισία.

– Να μην απελπιζόμαστε, να μην κατακρίνουμε και να μην πικραίνουμε κανέναν. Όλους να τους αγαπούμε και όλους να τους τιμούμε.

– Να θεωρούμε τον εαυτό μας χειρότερον απ’ όλους.

– Η πορεία της ζωής μας πρέπει να μοιάζει με την πορεία μιας ρόδας. Όταν κινείται η ρόδα, ένα μόνο σημείο της αγγίζει στη γη, ενώ το υπόλοιπο μέρος της βρίσκεται πάνω από τη γη. Έτσι ας γίνεται και στη ζωή μας· ας μη βουλιάζουμε ολοκληρωτικά στα γήινα.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει: «Υπάρχουν τρεις τρόποι για να κερδίσουμε τη σωτηρία μας: ο πρώτος, να μην αμαρτάνουμε· ο δεύτερος, αν αμαρτάνουμε, να μετανοούμε ειλικρινά· και ο τρίτος, αν δεν μετανοήσαμε ειλικρινά, να υπομείνουμε τις συμφορές που θα μας βρουν».

Οι δοκιμασίες βοηθούν να συνέλθουν οι άνθρωποι

Άγιος Παΐσιος

– Γέροντα, μαθαίνω για την ταλαιπωρία των δικών μου. Θα τελειώσουν ποτέ τα βάσανά τους;

– Κάνε υπομονή, αδελφή μου, και μη χάνεις την ελπίδα σου στον Θεό. Όπως κατάλαβα από όλες τις δοκιμασίες που περνούν οι δικοί σου, ο Θεός σας αγαπάει και επιτρέπει όλες αυτές τις δοκιμασίες για ένα λαμπικάρισμα πνευματικό ολόκληρης της οικογένειας.

Εάν εξετάσουμε κοσμικά τις δοκιμασίες της οικογένειάς σου, φαίνεστε δυστυχισμένοι. Εάν όμως τις εξετάσουμε πνευματικά, είστε ευτυχισμένοι, και στην άλλη ζωή θα σας ζηλεύουν όσοι θεωρούνται σε τούτη την ζωή ευτυχισμένοι.