Το «μαστίγιο του φόβου» και η τεχνική της προπαγάνδας...

 Κωνσταντίνος Βαθιώτης

Δήλωση του κ. Αθανάσιου Εξαδάχτυλου, Προέδρου του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου, του οποίου "σφίγγεται το στομάχι" με τις εικόνες συνωστισμού:

«Το 1919 στα τέλη ενός τρίτου πανδημικού κύματος υπήρξε κόπωση και ακολούθησε ένα τ έ τ α ρ τ ο κύμα πολύ χειρότερο. Αυτός είναι ο μεγάλος κίνδυνος, αν θεωρήσουμε ότι το πρόβλημα τελείωσε ή ότι δεν μπορούμε να συνεχίσουμε την προσπάθειά μας».

Όποιος επιθυμεί να πληροφορηθεί αν η ανωτέρω δήλωση είναι ακριβής ή όχι, ας ξεφυλλίσει την μονογραφία του Freddy Vinet με τίτλο “Η Μεγάλη Γρίπη του 1918. Η χειρότερη επιδημία του 20ού αιώνα. Ιστορία της ισπανικής γρίπης” (μτφ. Αριστέας Κομνηνέλλη, εκδ. Μεταίχμιο, Αθήνα 2020), η οποία εδώ και έναν χρόνο βρίσκεται σε περίοπτη θέση στους πάγκους των ελληνικών βιβλιοπωλείων μεταξύ των υπόλοιπων βιβλίων που αφορούν επιδημίες και δυστοπικές κοινωνίες.

Όποιος δεν έχει αυτήν την δυνατότητα ή στερείται χρόνου-όρεξης, μπορεί να διαβάσει μια βιβλιοπαρουσίαση με τίτλο "Ο κορωνοϊός ως απομίμηση της ισπανικής γρίπης" (εις: Ενωμένη Ρωμηοσύνη), όπου καταγράφεται με σαφήνεια ότι το "σκιάχτρο" του 1918 είχε τρία και όχι τέσσερα κύματα. Ειδικότερα:

«Η “ισπανική γρίπη” ξέσπασε σε τ ρ ί α κύματα: Η πιο επικίνδυνη φάση της τοποθετείται στα τέλη του 1918, δηλαδή από Οκτώβριο έως Δεκέμβριο του 1918, οπότε έλαβαν χώρα οι περισσότεροι θάνατοι. Ωστόσο, αυξημένος αριθμός θανάτων σημειώθηκε και στο τρίτο κύμα, δηλ. την άνοιξη του 1919. Αντιθέτως, το πρώτο κύμα, το οποίο ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1918 και διήρκεσε μέχρι τον Ιούλιο, ήταν πολύ πιο ήπιο: η μεταδοτικότητα ήταν μεν πολύ υψηλή, όχι όμως και ο αριθμός των νεκρών (Vinet, ό.π., σελ. 21, 31)».

Ενώ ο κόσμος πίστευε ότι είχε απαλλαγεί από την επιδημία και είχε στραμμένο το βλέμμα του στις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις που προηγήθηκαν της Συνθήκης των Βερσαλλιών, η ισπανική γρίπη επανεμφανίστηκε τον Φεβρουάριο του 1919.

Όπως μας πληροφορεί ο Vinet, αυτό το τ ε λ ε υ τ α ί ο τρίτο κύμα «συνδυάζει μία σχετικά χαμηλή νοσηρότητα με μία υψηλή θνητότητα. Οι άνθρωποι βιώνουν το γεγονός αυτό με ακόμα σκληρότερο τρόπο, καθώς μετά τον πόλεμο χτυπά πληθυσμούς που άντεξαν τα χειρότερα βάσανα και πίστευαν πως βρίσκονταν στο τέρμα του Γολγοθά τους, όπως ο Αμερικανός στρατιώτης Μπεν Έγκλεστον, ο οποίος πέθανε από πνευμονία μέσα στο πλοίο Aquitania στις 27 Φεβρουαρίου 1919, δύο ημέρες προτού φθάσει στην Νέα Υόρκη. Η γρίπη είναι αμείλικτη, γιατί σκοτώνει ασθενείς που έχουν ήδη αποδυναμωθεί από μία προηγούμενη επίθεσή της, μερικούς μήνες νωρίτερα» (ό.π., σελ. 45).

«Στην πραγματικότητα, μετά το 1919 η γρίπη “ε π ο χ ι κ ο π ο ι ε ί τ α ι”. Το στέλεχος του 1918-1919 ακολουθεί την ετήσια σ υ ν ή θ η κυκλοφορία των στελεχών της γρίπης, προκαλώντας εποχικές επιδημίες, αλλά λ ι γ ό τ ε ρ α θύματα, γιατί συναντά πληθυσμούς που έχει ήδη “θερίσει” ή πληθυσμούς με ανοσία» (ό.π., σελ. 46).

Ο Vinet καταλήγει: «Στο μυαλό των ανθρώπων της εποχής [η ισπανική γρίπη] εξακολουθεί να είναι μία α κ ί ν δ υ ν η ασθένεια. Διότι, ας μην ξεχνάμε, η τεράστια πλειονότητα γλίτωσε, πράγμα το οποίο δεν συμβαίνει με τις επιδημικές ασθένειες που προκαλούσαν τρόμο (πανώλη, τύφος, χολέρα)» (ό.π., σελ. 116-117).

Από την αρχή της επιδημίας του κορωνοϊού κατεβλήθη λυσσαλέα προσπάθεια να συγκριθεί ο κορωνοϊός με την ισπανική γρίπη. Όποιος διαβάσει την ανωτέρω μονογραφία του Vinet, θα αντιληφθεί ότι η υιοθετούμενη φρασιολογία αλλά και πολλά από τα εφαρμοζόμενα μέτρα έχουν μεταφερθεί στο 2020/2021 με copy-paste από την εποχή της διαχείρισης της υγειονομικής κρίσης του 1918.

Όλοι όσοι επιθυμούν να αλλάξει (ή ακόμη χειρότερα: να αλλάξουν) το DNA της παραδοσιακής κοινωνίας μας, χρησιμοποιούν καθημερινά σε βάρος του καλοπροαίρετου πολίτη το "μαστίγιο του φόβου", αξιοποιώντας την τεχνική της προπαγάνδας και της πλύσης εγκεφάλου.

Αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο, διότι όπως επισημαίνεται προσφυώς: «Η μάζα διεγείρεται μόνο μέσω έντονων ερεθισμάτων. Όποιος θέλει να την επηρεάσει, δεν χρειάζεται να σταθμίσει λογικά τα επιχειρήματά του, θα πρέπει να χρησιμοποιήσει τις πιο δυνατές εικόνες, να υπερβάλλει και να επαναλαμβάνει διαρκώς τα ίδια».

Προσοχή, λοιπόν, γενικώς στις διαρκείς επαναλήψεις, στις υπερβολές αλλά και στις ανακρίβειες που συντηρούν τον εγκεφαλοπαραλυτικό και κοινωνιοκτόνο φόβο.

Το στομάχι του κ. Εξαδάχτυλου σ φ ί γ γ ε τ α ι από τις εικόνες συνωστισμού στους δ ρ ό μ ο υ ς, εκεί δηλ. που είναι προορισμένος ο άνθρωπος να περπατά ελεύθερος.

Το στομάχι κάποιων άλλων σ φ ί γ γ ε τ α ι από τον συνωστισμό της δ ι α σ τ ρ έ β λ ω σ η ς στις ο θ ό ν ε ς της τηλεοπτικής (δηλ. της εικονικής) πραγματικότητας.

Κάποιοι θέλουν με το ζόρι να πετύχουν το ανέφικτο: Να μετατρέψουν τους ανθρώπους σε διαρκώς επιτηρούμενα ο ι κ ό σ ι τ α ζώα.

Ποια κοινωνία ανθρώπων μπορεί να λειτουργήσει υπό τέτοιο καθεστώς επί έναν χρόνο και πλέον;

Για πόσο ακόμη θα ελέγχεται η ζωή μας από τις κάμερες των δημοσιογράφων και από την αυθεντία των ειδικών;

ΠΗΓΗ facebook